درخصوص دادخواست خواهان آقای م.الف. فرزند ع. به طرفیت خوانده خانم س.م. فرزند ع. به خواسته الزام خوانده به تمکین. اختصارا بدین توضیح که خواهان در دادخواست تقدیمی اظهار می دارد: اینجانب خواهان طبق عقدنامه ازدواج نمودم و خوانده همسر شرعی و قانونی اینجانب است و از مورخ 4/7/91 منزل مشترک را ترک نموده و بدون اجازه و دلیل قانونی با تلاش های فراوان حاضر به تمکین نشده است تقاضای الزام خوانده به تمکین را خواستارم. دادگاه پس از تعیین وقت ملاحظه می نماید خوانده حضور ندارد و لایحه ارسال نموده و ایراد شکلی نسبت به صلاحیت دادگاه ابراز نموده است. لذا دادگاه با ملاحظه اوراق و محتویات پرونده از جمله رونوشت گواهی سند نکاحیه که محل تنظیم عقدنامه تهران می باشد لذا محاکم تهران صلاحیت رسیدگی دارند و سند سجلی وجود رابطه و علقه زوجیت محرز می باشد. علی ای حال نظر به اینکه پس از وقوع عقد نکاح [که] به طور صحیح واقع شده حقوق و تکالیف زوجین در مقابل یکدیگر برقرار می گردد و زوجین باید در تشیید مبانی خانواده و تربیت اولاد به یکدیگر معاضدت نمایند و زن و مرد مکلف به حسن معاشرت با یکدیگر می باشند و با عنایت به اینکه زن باید در منزلی که شوهر تعیین می نماید سکنی نماید و خوانده دلیل موثری بر عدم تمکین ارایه ننموده و با توجه به مطالب معنونه فوق و اینکه خوانده عذر موجهی جهت عدم تمکین و بازگشت به منزل زوج ارایه ننموده است لذا دادگاه دعوی خواهان را محمول بر صحت وارد تشخیص داده مستندا به مواد 1102 و 1114
قانون مدنی حکم به تمکین از خواهان صادر و اعلام می گردد. رای صادره حضوری و ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در دادگاه تجدیدنظر استان تهران می باشد.
رییس شعبه 237دادگاه عمومی خانواده تهران ـ نوراللهی