درخصوص اعتراض آقای م. به وکالت از م.پ. نسبت به دادنامه شماره 301156 مورخه 8/12/90 صادره از شعبه 1163 دادگاه عمومی جزایی تهران که به موجب آن مشارالیه به اتهام
خیانت در امانت نسبت به یک فقره چک به شماره.. . به مبلغ چهل و هفت میلیون و یکصد هزار ریال محکومیت حاصل نموده است با ملاحظه محتویات پرونده و لایحه اعتراضیه وکیل تجدیدنظرخواه و صرف نظر از اعلام گذشت شکات خص
وصی آقایان م.الف. و م.الف. که طی سند محضری.. . مورخه 6/4/91 دفتر.. . و سند شماره.. . مورخه 6/4/91 دفتر اسناد رسمی.. . قزوین اعلام رضایت نموده اند با توجه به شکایت اولیه وکیل شکات مبنی بر این که چک به عنوان ضمانت بابت معاملات طرفین داده شده و چک تضمین نمی تواند امانت تلقی شود زیرا علت تضمین استفاده
دارنده چک در صورت لزوم از بازپرداخت بدهی است والا در فرض استفاده اگر خیانت تلقی گردد تحویل آن به عنوان تضمین بی معنی خواهد بود؛ لذا دادگاه با توجه به مراتب مذکور و به لحاظ فقد دلیل کافی بر توجه اتهام
خیانت در امانت با استناد به بند یک ماده 257 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری و اصل برایت با نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته رای بر برایت مشارالیه صادر می نماید. رای صادره قطعی است.
رییس شعبه 21 دادگاه تجدیدنظر استان تهران ـ مستشار دادگاه
تولیت ـ پورعرب