نظر به اینکه به موجب ماده یک قانون جذب نیروی انسانی به مناطق محروم پرداخت فوق العاده جذب برای آن دسته از کارکنانی که در مناطق محروم خدمت می نمایند تجویز و مقرر شده است و با عنایت به اینکه در ما نحن فیه علیرغم اینکه محل خدمت شاکی مناطق محروم بوده فوق العاده مذکور پرداخت نگردیده بنابراین حکم مذکور از این جهت که اداره طرف شکایت را محکوم به پرداخت فوق العاده مذکور نموده است مطابق با قانون است. لیکن چون به موجب رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری به شماره 119 سال 1393 و
رای وحدت رویه 156 مورخ 1356/1/20 دیوان عالی کشور نسبت به دیون دولتی
خسارت تاخیر تادیه تعلق نمی گیرد و پرداخت فوق العاده مذکور به نرخ روز مستلزم وجود نص قانونی است که در ما نحن فیه تجویز قانونی وجود ندارد و رای شماره 36-35 مورخ 1392/1/26 هیات عمومی دیوان عدالت اداری صرفا ناظر به مرخصی مناطق محروم است که در صورت عدم استفاده از مرخصی مذکور و عدم پرداخت وجوه مربوطه وجوه مذکور بر اساس حقوق و مزایای زمان پرداخت واریز می گردد علی هذا ضمن پذیرش تقاضای اعمال ماده 79
قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری رای مذکور را از این جهت که اداره طرف شکایت را به پرداخت فوق العاده جذب به نرخ روز نموده مغایر قانون تشخیص و ضمن نقض آن در خصوص پرداخت به نرخ روز فوق العاده جذب حکم به رد شکایت صادر و اعلام می گردد و در خصوص خواسته های دیگر مبنی بر پرداخت اصل فوق العاده جذب و وجوه مرخصی مناطق محروم به نرخ روز رای مذکور موافق قانون تشخیص و تایید می گردد رای صادره قطعی است.
مستشاران شعبه اول تجدید نظر دیوان عدالت اداری
فرجی - مولابیگی