در تاریخ 25/2/92 خانم ف.ب. به طرفیت آقای م.س. دادخواستی به خواسته صدور حکم بر اثبات زوجیت و الزام خوانده به ثبت واقعه ازدواج تقدیم و توضیح داده که برابر عقدنامه دایم در تاریخ 9/4/84 با خوانده ازدواج نموده و تا تاریخ 1/5/91 رفت وآمد بوده ولی در تاریخ مذکور مرا ترک نموده و ازدواج را انکار نموده و نسبت به من بی توجهی شده است لذا به شرح خواسته صدور حکم مورد استدعاست. دادخواست مطروحه در شعبه پنجم دادگاه حقوقی شهرستان نیشابور ثبت و مورد رسیدگی قرار می گیرد در جلسه اول دادرسی به تاریخ 29/3/92 خواهان اظهار داشت خوانده شوهرم می باشد حدود چهار سال در عقد بودم و هشت سال باهم زندگی کردیم چندین جا خانه
اجاره کردیم که صاحب خانه ها اطلاع دارند و حاضرند شهادت بدهند. سی دی دارم مراسم جشن تولد دارم که حاضرم در جلسه بعدی به دادگاه ارایه نمایم. خوانده در دادگاه حضور یافته ولی قبل از شروع به رسیدگی جلسه دادگاه را ترک نموده است. به دستور دادگاه وقت رسیدگی دیگری جهت ارایه هرگونه دلیل و مدرکی از ناحیه خواهان تعیین و از طرفین دعوت به عمل آمد. در جلسه بعدی دادرسی به تاریخ 26/4/92 فقط خواهان حضور یافته و جهت اثبات دعوی خود به گواهی گواهان استناد نموده است و تصویر یک فقره
اجاره نامه را ارایه نموده است. سپس دادگاه به پاسگاه های مربوطه دستور داده که در خصوص زوجیت فی مابین طرفین دعوی از شهود خواهان تحقیق و نتیجه را گزارش نماید. مامور کلانتری 11 در مقام اجرای دستور دادگاه از خانم الف.الف. و خانم ع.م. تحقیق و هر یک اعلام داشته اند که خانم ف.ب. و آقای م.س. به مدت 7 و 8 ماه در منزل ما مستاجر بوده اند و باهم زن و شوهر می باشند. در گزارش تحقیقات انجام شده از طرف مامورین کلانتری 13 تصریح گردیده که آقای م.د. به عنوان شاهد اظهار داشت که خانم ب. و آقای س. مستاجر بنده بوده اند و با همدیگر زندگی می کردند و کاملا در جریان هستم و آقای م. شاهد دیگر اظهارات آقای د. را مورد تایید قرار داده است. در جلسه دادرسی مورخ 9/5/92 که با حضور متداعیین تشکیل گردیده خوانده اظهار داشت تحقیقات به عمل آمده را قبول ندارم فقط این خانم صیغه موقت بوده است خودش صیغه را خواند ولی مدرکی برای صیغه موقت ندارم و چندین مرتبه ایشان را صیغه کردم ولی نمی دانم چقدر طول کشید حدود شش هفت سال حدود سی بار صیغه کردم خانه افرادی که شهادت داده اند بوده ایم ولی شب رفت وآمد نداشتیم قبلا این خانم با شخص دیگری ازدواج کرده است و با خانواده خودش حدود سه روز مسافرت رفتیم. خواهان اظهار داشت افرادی که خانه آن ها مستاجر بودیم شهادت داده اند من عقد دایم بودم حدود 7 8 سال باهم زندگی کردیم و توسط یک روحانی صیغه دایم جاری شد مدارک را به من نداد و حدود 8 سال باهم زندگی کردیم خوانده مجددا اظهار داشت صیغه توسط خواهان جاری شد. سرانجام دادگاه با اعلام ختم رسیدگی به موجب دادنامه شماره 1436- 12/5/92 پس از ذکر مقدمه ای از چگونگی اقامه دعوی و توضیحات بعدی خواهان و مدافعات خوانده با توجه به اظهارات آنان و اینکه در موارد اختلاف بین دایم و موقت بودن نکاح اصل بر دوام زوجیت است مگر خلاف آن ثابت شود لذا به استناد ماده 1062
قانون مدنی حکم بر اثبات زوجیت بین خواهان و خوانده صادر نموده است پس از ابلاغ رای صادره خوانده نسبت به آن تجدیدنظرخواهی نموده که پس از انجام تشریفات قانونی شعبه پانزدهم دادگاه تجدیدنظر استان خراسان رضوی به موضوع رسیدگی و طی دادنامه شماره 2150-92 مورخ 9/11/92 با عنایت به اظهارات و مدافعات طرفین و اظهارات مطلعین و اینکه با قبول زوجیت و عدم ارایه دلیل بر انقطاع بر اساس رای صادره ایرادی وارد ندانسته و با غیرموجه تشخیص دادن اعتراض تجدیدنظرخواه ضمن رد اعتراض مطروحه دادنامه تجدیدنظر خواسته را تایید نموده است. دادنامه اخیرالذکر در تاریخ 17/11/92 به تجدیدنظرخواه ابلاغ شد و نامبرده در تاریخ 6/12/92 با تقدیم دادخواست نسبت به آن فرجام خواهی نموده که نسخه ثانی دادخواست به فرجام خوانده ابلاغ قانونی شده ولی لایحه جوابیه ای از ایشان در پرونده مشهود نیست. پرونده پس از وصول به دیوان عالی کشور جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع گردیده است. دادخواست فرجامی به هنگام شور قرایت می گردد.
هییت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرایت گزارش آقای حسن عباسیان عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رای می دهد: