درخصوص دعوی آقای س.ز. به وکالت از جانب آقای ع.الف. به طرفیت سازمان صنایع دفاع (بیمارستان شهید چمران) به خواسته الزام خوانده به رفع تصرف و خروج یک دستگاه کانکس بیست متری از محوطه بیمارستان و نیز مطالبه اجرت المثل کانکس مرقوم از تاریخ 1/2/88 لغایت اجرای حکم با جلب نظر کارشناس رسمی دادگستری ماحصل ادعای وکیل خواهان این است که خواهان به موجب
اجاره نامه عادی 4/10/86 دو دستگاه کانکس 35 و 6 مترمربعی واقع در محوطه بیمارستان خوانده را از قرار ماهیانه 47.500.000 ریال
اجاره نموده و سپس با موافقت مسیولین بیمارستان کانکس 6 متری را با یک دستگاه کانکس بیست متری که شخصا خریداری کرده تعویض و جایگزین می نماید لیکن خوانده در انقضای
مدت اجاره از خروج کانکس بیست متری خودداری و از آن استفاده کرده و به اشخاص ثالث
اجاره داده است. ما حصل دفاعیات خوانده این است خواهان به موجب درخواست کتبی مورخ 27/1/87 تقاضا می نماید تا موافقت شود ایشان کانکس 6 متری را به هزینه شخصی خودش با یک دستگاه کانکس بزرگ تر تعویض نماید که مورد موافقت مسیولین مربوطه قرار می گیرد و بیمارستان به دلیل این که خواهان به هزینه شخصی خودش کانکس بزرگ تری جایگزین کانکس کوچک قبلی نموده لذا مبلغ
اجاره بها را افزایش نداده است. دادگاه با عنایت به رسیدگی های معموله و استماع اظهارات و مدافعات متداعیین نظر به این که اولاـ رسیدگی به ادعای خواهان مبنی بر تحویل کانکس بیست متری و مطالبه اجرت المثل کانکس فرع بر احراز مالکیت خواهان نسبت به کانکس متنازع فیه می باشد. ثانیاـ به عقیده دادگاه مفاد درخواست تنظیمی خواهان به تاریخ 27/1/87 که تصویر آن از سوی خوانده به پیوست لایحه وارده به شماره 325 ـ 18/2/92 ارایه شده و مورد انکار وکیل خواهان نیز قرار نگرفته دلالت بر این مهم دارد که مشارالیه درخواست نموده تا به هزینه شخصی خویش کانکس 6 متعلق به خوانده را با یک دستگاه کانکس بیست متری تعویض و هیچ گونه ادعای مالکیتی نیز نسبت به آن نداشته باشد. چرا که با دقت در مفاد
اجاره نامه مستند دعوی ملاحظه می گردد که خواهان هر مترمربع کانکس را ماهیانه حدود 1.160.000 ریال
اجاره نموده و با این وصف
اجاره مقدار 14 مترمربع کانکس بزرگ تر در حدود ماهیانه 16.000.000 ریال و سالیانه 195.000.000 ریال می باشد که این رقم حدود چهار برابر ارزش کانکس بیست متری (50.000.000 ریال) می باشد و به نظر می رسد خواهان با تملیک کانکس جدید به خوانده نه تنها ضرری نکرده بلکه حدود مبلغ 150.000.000 ریال بابت عدم پرداخت اضافه
اجاره بها کانکس بزرگ تر منتفع شده است. ثالثاـ
قرارداد اجاره خواهان در تاریخ 1/11/1387 منقضی شده لیکن اولین اقدام قانونی مشارالیه برای مطالبه کانکس مورد ادعای خویش طرح دعوی حاضر آن هم حدود چهار سال پس از انقضای
مدت اجاره و
تخلیه مورد اجاره می باشد که این امر نیز قرینه قویه ای بر استقرار مالکیت بیمارستان خوانده نسبت به کانکس بیست متری و اعتقاد خواهان بر عدم تعلق کانکس مزبور به وی می باشد. علی هذا با عنایت به مراتب فوق و عدم احراز مالکیت خواهان نسبت به کانکس متنازع فیه دادگاه دعوی وکیل خواهان را غیر وارد تشخیص و ضمن پذیرش دفاعیات خوانده و مستندا به ماده 197
قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی حکم بر رد دعوی خواهان صادر و اعلام می نماید. رای صادره حضوری و ظرف بیست روز پس از تاریخ ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران می باشد.
رییس شعبه 112 دادگاه عمومی حقوقی تهران ـ محمودی