در تعقیب شکایت آقای ش. الف. فرزند الف. از افراد نظامی به نامان ج.الف. و م.ر. از جهت مشارکت در ایراد
ضرب و جرح تحقیقات اولیه معمول و در نهایت شعبه اول دادیاری دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان با استدلال اینکه نامبردگان در مقام ضابطیت نبوده اند چون ایست و بازرسی در یک محل خاصی انجام می پذیرد و این در حالی است که بنابر محتویات پرونده ماموران در پشت سر شاکی در حرکت بوده اند و صدق ایست و بازرسی در وضعیت حاضر سخت به نظر می رسد حال با صرف نظر از صحت و سقم موضوع و با عنایت به مفهوم ضابطیت و مستندا به ماده یک قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح و اینکه مشتکی عنهما در مقام انجام وظیفه ذاتی بوده اند قرارعدم صلاحیت خود به شایستگی رسیدگی دادگاه نظامی را صادر و پرونده به شعبه اول دادیاری دادسرای نظامی استان ارجاع شده است. مرجع مذکور هم با استناد به رونوشت دستـور مقام مـحترم قــضایی پیــوست پرونده (ص12) مشتکی عنهما در مقام ضابطیت بوده اند با استناد به تبصره دو ماده یک قانون دادرسی نیروهای مسلح و اصل 172
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران قرار عدم صلاحیت خود به شایستگی دادسرای شهرستان صادر و پرونده را جهت حل اختلاف به دیوان عالی کشور ارسال و به این شعبه ارجاع شده است.