مطابق ماده 1080
قانون مدنی مقدار مهر منوط به تراضی طرفین است و مستفاد از ماده 1087 قانون مرقوم این است که در صورت عدم ذکر در عقد یا شرط عدم مهر طرفین می توانند بعد از وقوع عقد مهر را به تراضی معین کنند. در حالی که تعیین اصل مهر پس از وقوع عقد نکاح از لحاظ قانون گذار بلامانع است تبعا افزایش یا کاهش آن نیز پس از وقوع عقد امکان دارد اما چنان چه زوج به قصد افزایش مهر و در قالب دیگری مانند هبه مالی به زوجه بدهد شرایط و آثار هبه بر آن حاکم خواهد بود و نه مهر. لازم به توضیح است که حکم ذیل ماده 1087
قانون مدنی ناظر به موردی است که در نکاح دایم مهر ذکر شده و قبل از تراضی بر مهر معینی بین زوجین نزدیکی واقع شود که در این حالت زوجه مستحق مهرالمثل می باشد و فرض مسیله منصرف از حکم اخیر است.