با التفات به صراحت ماده یک آیین نامه شورای پول و اعتبار مصوب 26/8/1361 مبنی بر این که «از لحاظ این آیین نامه
اجاره به شرط تملیک
عقد اجاره یی است که در آن شرط شده باشد مستاجره در پایان
مدت اجاره عین مستاجره را (در صورت عمل به شرایط مندرج درقرارداد) مالک گردد» و نیز مـاده 13 آیـین نامه دایر بر این که «بانک ها موظفند در
قرارداد شرط کنند که در پایان
مدت اجاره و پس از پرداخت آخرین قسط
مال الاجاره و یا پس از پرداخت و تسویه کامل باقی مانده
مال الاجاره (قبل از پایان مدت اجاره) درصورتی که کلیه تعهدات دیگر مستاجر طبق
قرارداد کاملا انجام شده باشد عین مستاجره به ملکیت مستاجر درآید» عنوان حقوقی
قرارداد اجاره به شرط تملیک است اما از نظر ماهیت عنوان
اجاره به شرط تملیک اکثریت حاضر در جلسه آن را عقد معلق دانسته اند به دلیل این که در زمان انعقاد عقد اصلی تملیک لفظی انشا شده و تملیک فعلی موکول به اجرای شرط شده است و بین انشا و منشا فاصله افتاده است و اراده دو طرف بر این امر استوار شده است که تملیک فعلی به تاخیر بیفتد و متصرف تنها از منافع آن استفاده کند به این سبب شرط تملیک نسبت به
عقد اجاره چهره فرعی دارد و مانند هر شرط دیگر تابع عقد اصلی است. فلذا تا آخرین قسط مستاجر مالک منافع باعث
عقد اجاره است و در دوران
اجاره مالکیت برای موجر باقی می ماند و مستاجر هیچ مالکیتی ندارد و بعد از آخرین قسط است که مستاجر مالک حق امتیاز خط تلفن همراه می شود و بالاخره اگر در اثنای کار و قبل از پرداخت آخرین قسط موجر امتیاز فوق را بدون اذن مستاجر به غیر واگذار کند مرتکب بزهی نشده است زیرا تملیک معلق به استهلاک آخرین قسط است. به عبارت دیگر بیع معلق بوده و تا پایان
مدت اجاره و تحقق شرط تملیک مبیع کماکان در ملکیت فروشنده باقی می ماند لذا مستاجر به موجب مقررات عمومی مربوط به احکام شروط مواد 235 به بعد قانون مدنی
حق فسخ قرارداد را خواهد داشت.