شخصی در سال 1346 وکالتی جهت خریداری زمینی به منظور احداث مسجد حسینیه و سایر امور عام المنفعه به دیگری داده است و در سال 1367 به موجب
وقف نامه ثبتی ملک مذکور را برای امور خیریه وقف کرده و متولی و ناظر وقف را موظف کرده تا کنار حسینیه و سایر طرح¬های عام¬المنفعه¬ای که در ملک اجرا می¬نماید مراکز تجاری نیز احداث کنند. بعد از اتمام ساختمان در سال 1384 بر سردر محل نام مسجد امام رضا (ع) کاشی¬کاری شده و به علاوه واقف در سال 1385 هیات امنای مسجد یاد شده را تعیین و به اداره اوقاف و امور خیریه معرفی کرده است. اما در سال 1387 واقف ضمن رد مسجد بودن
موقوفه دستور داده به جای نام مسجد نام حسینیه درج گردد و بدین نحو عمل شده است. طی اقرارنامه ثبتی در سال 1387 واقف اعلام داشته است که احداث مسجد در پلاک ثبتی فوق¬الذکر به هیچ وجه مقصود و منظور وی نبوده است و مرادش از وقف¬نامه سال 1367 فقط حسینیه بوده است. اداره اوقاف و امور خیریه مدعی است که مکان یاد شده به عنوان مسجد وقف است. حال آیا قول واقف درباره نیت و قصدش در امر وقف مقدم و ارجح است یا ظواهر امر و فعل واقف (از جمله معرفی هیات امنای مسجد)؟