ماده 1043
قانون مدنی مصوب سال 1313 و اصلاحیه آن مصوب سال 1361 نکاح دختری را که هنوز شوهر نکرده اگرچه بیش ازهجده سال تمام داشته باشد را متوقف بر اجازه پدر یا جد پدری قرار داده بود. مطابق این مواد دختری که یک بار شوهر می کرد حتی اگر به علل مختلف باکره مانده بود برای ازدواج بعدی نیازی به اذن پدر یا جد پدری نداشت. اما ماده 1043 اصلاحی سال 1370 نکاح دختر باکره را اگرچه به سن بلوغ رسیده باشد موکول به اجازه پدر یا جد پدری می داند و با این تغییر عبارت شرط صحت نکاح دختر باکره در هر مقطع سنی که باشد اذن (اجازه) پدر یا جد پدری است و در صورت وقوع عقد نکاح بدون اذن آن ها یا عدم اجازه آن ها نکاح واقعه نافذ نخواهد بود. در فرض سوال نظر به این که اذن اولیای قهری باید قبل از وقوع عقد داده شود برخلاف نظر اکثریت نکاح صحیح نیست و انجام عمل زناشویی پس از عقد و سقوط ولایت پدر موجب تصحیح و مشروعیت عقدی که نافذ نبوده نمی گردد بلکه با سقوط ولایت پدر اذن او برای نکاح آتی ضرورت نخواهد داشت و
رای وحدت رویه شماره 62/62 ـ 31/2/63
هیات عمومی دیوان عالی کشور که مربوط به دخول قبل از وقوع عقد است (اعم از این که مشروع باشد یا نامشروع) با مسیله مطروحه انطباق ندارد و پدر می تواند با طرح دعوا ابطال نکاح را از دادگاه درخواست کند.