تجدیدنظرخواهی آقای (ه. م.) زوج با وکالت خانم (ز.) به طرفیت خانم (م.ن.) (زوجه) نسبت به دادنامه شماره 105-30/1/91 شعبه 272 دادگاه عمومی تهران که به موجب آن دعوی زوج به خواسته الزام زوجه به تمکین محکوم به بطلان اعلام شده است وارد و موجه بوده و رای دادگاه مطابق قانون و دلایل موجود در پرونده صادر نشده است؛ زیرا وجود علقه زوجیت دایم و برقراری حقوق متقابل اقتضاء میکندکه زوجه در تمکین شوهرش باشد و از طرفی بر خلاف استدلال دادگاه بدوی وجوب
نفقه زوجه از جمله تهیه مسکن متناسب با شیون زوجه از سوی زوج فرع بر تمکین زوجه است ولی تمکین فرع بر انفاق نیست و اثر حکم تمکین نیز نسبت به آتیه و بعد از اجرا است و دلیل بر نشوز زوجه در گذشته نمی باشد و تکلیف زوج به تهیه مسکن و اثاث البیت برای زوجه زمانی است که زوجه حاضر به تمکین باشد قبل از آن تکلیفی ندارد و زوج آمادگی خود را برای تهیه مسکن و اثاث البیت هم زمان با تمکین زوجه اعلام کرده است لذا با استناد به ماده 358 قانون آیین دادرسی مدنی دادنامه تجدیدنظرخواسته نقض می شود و با استناد به مواد 1102تا 1108و 1114 قانون مدنی حکم به الزام زوجه به بازگشت به زندگی مشترک و تمکین از زوج صادر می گردد. النهایه اجرای حکم منوط به فراهم شدن زمینه تمکین از قبیل مسکن متناسب و اثاث البیت متعارف از سوی زوج می گردد که لازم است هم زمان با اجرای حکم تمکین از سوی وی آماده شده باشد. این رای قطعی است.
رییس شعبه 30 دادگاه تجدیدنظر استان تهران - مستشاردادگاه
بیگدلی - آل حبیب