در خصوص اتهام خانم ث.ج. دایر بر تدلیس در نکاح از طریق باکره جلوه دادن خود از طریق یک گواهی پزشکی مجعول؛ با توجه به شکایت شاکی آقای ب.الف. فرزند ع. اظهارات م.م. وکیل ایشان تصویر گواهی مجعول که روی نسخه مربوط به داروخانه نوشته شده و بدون تاریخ و شماره است و مهر و امضای ذیل آن حک شده که با توجه به گواهی مزبور که به شرح فوق توصیف شد فاقد اصالت به نظر می رسد و نیز با عنایت به اظهارات نماینده دادستان و دفاعیات بی وجه متهم و خواهرانش خانم ها م. و ر.ج. و نیز تصویر نکاح نامه مورخ 23/11/1390 و نیز تصویر گواهی معاینه پزشکی مورخ 14/11/1391 توسط خانم دکتر ر.ش. که براساس آن ((... پرده بکارت... دارای ساییدگی.. . می باشد.)) و نیز دفاعیات متهم که موجه به نظر نمی رسد بزه انتسابی به ایشان محرز و مسلم است بنابراین دادگاه متهم را به استناد 647
قانون مجازات اسلامی 1375 به تحمل شش ماه حبس تعزیری محکوم می کند. علاوه بر این در خصوص اتهام خانم م.ج. دایر بر معاونت در تدلیس در نکاح از طریق تسهیل وقوع جرم با انگشت زدن ذیل گواهی مجعول با توجه به دلایل پیش گفت اظهارات نماینده دادستان اقرار صریح و بی شایبه متهم و دفاعیات بی وجه ایشان بزه انتسابی به ایشان محرز و مسلم است بنابراین دادگاه طبق بند پ ماده 126
قانون مجازات اسلامی و ماده 19 همان قانون با دو درجه مجازات خفیف تر به تحمل یک ماه حبس تعزیری محکوم می کند و نیز در مورد اتهام خانم ر.ج. دایر بر معاونت در تدلیس در نکاح از طریق در اختیار نذاشتن گواهی موصوف نزد شاکی صرف نظر از عدم کفایت ادله اثباتی نظر به این که عمل مورد ادعا از مصادیق معاونت محسوب نمی گردد و اثری در ارتکاب جرم موصوف ندارد طبق اصل 37 قانون اساسی و بند الف ماده 177 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری رای بر برایت ایشان صادر و اعلام می کند. رای صادر شده حضوری و ظرف 20 روز پس از ابلاغ قابل تجدیدنظر در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران خواهد بود.
رییس شعبه 103 دادگاه عمومی جزایی شهرستان بهارستان ـ موسوی