در خصوص دعوی خانم م.ل. فرزند ف. به طرفیت آقای الف.ق. فرزند ح. به خواسته الزام خوانده به پرداخت
نفقه معوقه از تاریخ 31/2/89 لغایت صدور حکم دادگاه از بررسی محتویات پرونده و اظهارات طرفین به شرح لوایح تقدیمی و صورت جلسات دادگاه و انطباق آن ها با یکدیگر به نتایج ذیل دست می آید:1-) یا به موجب فتوکپی مصدق نکاحنامه رسمی شماره 300152 وجود علقه زوجیت بین طرفین متداعیین به سبب عقد نکاح دایم محرز است 2-) به موجب مدافعات خوانده و نیز مفاد اظهارات خواهان به شرح منعکس در برگ بازجویی و صورتمجلس مورخه 3/12/90 در شعبه دهم دادیاری رسالت (در ص 40 پرونده) که صحت و اصالت مندرجات آن در جلسه مورخه 19/11/92 به تایید خواهان رسیده است حضور زوجه در منزل مشترک تا تاریخ 27/9/90 محرز است 3-) خوانده در تاریخ 25/3/92 به طرفیت خواهان دادخواست تمکین طرح و تقدیم نموده که به موجب دادنامه 920766 مورخه 21/5/92(موضوع پرونده استنادی 920385 شعبه 277 مجتمع مفتح) با پذیرش دعوی خواهان حکم به تمکین زوجه صادر که به موجب دادنامه 920114 مورخه 16/7/92 شعبه دوم دادگاه تجدیدنظر استان تهران قطعی شد ه است 4-) خوانده دعوی به شرح لوایح تقدیمی و نیز صورت جلسه مورخه 19/11/92 دادگاه اقرار دارد که از تاریخ 27/9/90 به علت عدم تمکین زوجه و ترک منزل
نفقه رای نپرداخته است 5) کارشناس منتخب دادگاه
نفقه خواهان را از 1/10/90 لغایت پایان سال 1391 به طور متوسط ماهانه سه میلیون و پانصد هزار ریال و از مورخه 1/1/92 لغایت صدور رای ماهانه چهار میلیون و دویست هزار ریال تعیین و اعلام نموده است که با وصف ابلاغ واقعی به خوانده اعتراضی واصل نشده است و خواهان نیز مراتب عدم اعتراض خود را کتبا در ظهر نظریه کتبی کارشناس اعلام نموده است. بنا به مراتب مذکور و نظر به اینکه دفاعیات خوانده با تمسک به دادنامه تمکین شعبه 277 دادگاه عمومی تهران (که خلاصه پرونده استنادی مربوط به آن در صفحه 47 منعکس است) درخور پذیرش نمی باشد زیرا حکم تمکین از احکام تاسیسی است و به تنهایی کافی برای اثبات نشوز زوجه و عدم استحقاق او در مطالبه
نفقه نمی باشد و اثر آن نسبت به آینده است و به گذشته اثری ندارد و اینکه خوانده دلیلی که موید برایت ذمه وی و یا بی اعتباری دعوی خواهان باشد ارایه ننموده و با ارجاع امر به کارشناس و تعیین
نفقه و ابلاغ آن به طرفین اعتراضی واصل نگردیده و نظر به کارشناس که متعارف بوده و مباینتی با اوضاع واحوال معلوم قضیه ندارد قطعیت یافته و با عنایت به سایر قراین و شواهد موجود دادگاه آن قسمت از خواسته خواهان دایر بر مطالبه
نفقه معوقه از تاریخ 27/9/90 لغایت تاریخ 9/1/93(تاریخ صدور حکم) را ثابت تشخیص داده و مستندا به مواد 1102 و 1106-1107
قانون مدنی و ماده 198 قانون آیین دادرسی مدنی خوانده را به پرداخت
نفقه معوقه مذکور جمعا به مبلغ صدوچهار میلیون و پانصد و ده هزار ریال در حق خواهان محکوم می نماید. صدور اجراییه پس از قطعیت منوط به پرداخت مبلغ یک میلیون و هشت صد و هفتادوهشت هزار و دویست ریال بابت الباقی هزینه دادرسی در حق صندوق دولت از سوی خواهان می باشد و در خصوص مازاد بر مبلغ فوق و
نفقه مورد مطالبه خواهان از تاریخ 31/2/89 لغایت 27/9/90 نظر به اینکه حضور زوجه در منزل مشترک تا تاریخ 27/9/90 محرز است و حضور زوجه در منزل ظهور در پرداخت
نفقه از سوی زوج دارد و ادعای عدم پرداخت
نفقه در این مدت متکی به دلیل متقن نیست غیر وارد تشخیص و مستندا به ماده 197 قانون آیین دادرسی مدنی و ماده 1257 قانون مد نی محکوم به بی حقی است رای صادره حضوری محسوب و ظرف بیست روز از تاریخ ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران است.
شعبه 242 دادگاه عمومی خانواده تهران