محتویات پرونده حاکی از این است که آقای ج. به موجب دادنامه شماره 900385- 1392/05/26 صادره از شعبه 109 دادگاه عمومی جزایی.. . به شرح و استدلال منعکس در متن دادنامه مذکور به جرم ایراد صدمات بدنی غیرعمدی ناشی از بی احتیاطی در امر رانندگی از حیث جنبه خص
وصی بزه مذکور به پرداخت دیات و اروش صدمات بدنی وارده در حق مصدوم شاکی به نام خانم ز. ظرف دو سال قمری از زمان وقوع حادثه تصادف و بابت جنبه عمومی آن نیز به پرداخت مبلغ یک میلیون و چهارصد هزار ریال جزای نقدی در حق صندوق دولت محکوم گردیده است. شاکیه از طریق وکیل خود به نام آقای م. نسبت به این رای اعتراض کرده که شعبه چهارم دادگاه تجدیدنظر استان.. . بر اساس دادنامه شماره 400879- 1392/08/25 اعتراض مشارالیها را در خصوص موارد رسیدگی شده در دادنامه بدوی غیر وارد تشخیص و دادنامه تجدیدنظرخواسته را تایید نموده و در خصوص بخشی از ادعای تجدیدنظرخواه که در رابطه با صدمه حس بویایی بوده به لحاظ این که در مورد آن در دادگاه بدوی اظهارنظری نشده و رسیدگی نشده خود را مواجه با تکلیف ندانسته است. شاکیه این بخش از ادعای خود را از طریق دادگاه بدوی پیگیری نموده که شعبه 109 دادگاه عمومی جزایی.. . مطابق دادنامه شماره 900824- 1392/09/17 چنین رای داده است:«در خصوص مصدومیت حس بویایی خانم ز. و دادنامه 00385- 1392/05/26 با توجه به نظریه کمیسیون پزشکی قانونی شماره 87/ک/26- 1392/04/25 مصدومیت فوق الذکر برای این جانب احراز نگردیده است». مجددا همان شعبه دادگاه بدوی بر اساس دادنامه شماره 900075- 1393/02/03 در خصوص همین موضوع(از دست دادن حس بویایی شاکیه در اثر حادثه تصادف فوق الذکر) با استناد به اظهارات شهود با اعلام این که مورد را از موارد لوث تشخیص داده و با توجه به این که متهم (ج.) شهودی بر تبریه خود نداشته و با اتیان شش سوگند توسط شاکیه و پنج نفر از بستگانش بزه مذکور را ثابت تشخیص[داده] است متهم یاد شده را به پرداخت یک فقره دیه کامله بابت از بین بردن کامل بویایی در حق خانم ز. محکوم نموده و در ادامه نیز با این توضیح که مصدوم زن است و مطابق ماده 560
قانون مجازات اسلامی نصف دیه کامله به او تعلق می گیرد متذکر شده است که متهم ملزم به پرداخت نصف دیه کامله است. این دادنامه ظاهرا به لحاظ عدم اعتراض طرفین قطعی گردیده است و حالا ملاحظه می شود شرکت بیمه.. . با وکالت ف. و الف. با تقدیم لایحه ای خطاب به ریاست محترم دیوان عالی کشور که در هنگام شور قرایت می شود بدین خلاصه و مضمون که طبق نظریه شماره 87/ک/26- 1392/04/25 کمیسیون پزشکی از بین رفتن حس بویایی محکوم لها ارتباطی به حادثه تصادف منتهی به مصدومیت مشارالیها نداشته و بر همین اساس دادگاه بدوی مطابق دادنامه شماره 900824- 1392/09/17 تصمیم به عدم احراز ارتباط مصدومیت حس بویایی با حادثه صادر نموده لیکن در پی اعتراض زیان دیده طبق دادنامه شماره 900075- 1393/02/03 مورد را از موارد لوث تشخیص داده و با اجرای قسامه رای به پرداخت یک دیه کامل به جهت از بین رفتن حس بویایی اصدار نموده و حال آن که با وجود نظریه پزشکی قانونی به عنوان اهل فن موردی جهت تحقق لوث وجود نداشته چراکه مطابق ماده 242
قانون مجازات اسلامی در صورت تعارض امارات(نظریه پزشکی قانونی با شهادت شهود) مورد از موارد لوث نخواهد بود و نسبت به دادنامه اخیرالتصویب به قایم مقامی از محکوم علیه تقاضای تجویز اعاده دادرسی نموده است. پرونده متشکله پس از ثبت در دبیرخانه دیوان عالی کشور به منظور رسیدگی به درخواست ایشان به این شعبه ارجاع گردیده است.