تجدیدنظرخواهی خانم الف.غ. با وکالت س.م. از دادنامه شماره 9100303 مورخه 31/2/1391 شعبه محترم 230 دادگاه خانواده تهران که به موجب آن دعوی مطروحه از ناحیه تجدیدنظرخواه به طرفیت آقای د.ع. به خواسته مطالبه اجرت المثل سنوات زندگی مشترک در پرونده کلاسه 9100176 حکم به بطلان دعوی تصدیر گردیده وارد است چراکه استدلال دادگاه محترم بدوی در عدم احراز خواسته عدم تعرفه شهود از ناحیه زوجه و انکار زوج از سوی دیگر است. دادگاه جهت رسیدگی به دلایل با دعوت از طرفین با تشکیل جلسه دادرسی مورخه 17/8/91 وکیل محترم زوجه اظهار داشته اولا زوجه خانه دار بوده و تمامی کارهای انجام پذیرفته از سال 1359 تا سال 1390 را از قبیل پخت و پز و نظافت و بچه داری را به قصد عدم تبرع و با دستور زوج انجام داده است به نظر می بایست دادگاه محترم بدوی در احراز استحقاق دریافت اجرت المثل توجه به اظهارات زوجه را در انجام امورات مذکور به قصد عدم تبرع می بایست ملاک تشخیص قرار می دادند چراکه با استفاده از وحدت ملاک ماده 1105
قانون مدنی که مقرر داشته در روابط زوجین ریاست خانواده از خصایص شوهر است در مانحن فیه نیز انجام امورات مذکور ناشی از همین روابط بوده که در مقام احراز نیازی به تصریح زوج از لحاظ لفظی نسبت به دستور امورات فوق نمی باشد لذا با توجه به اینکه زوجه به قصد عدم تبرع امورات مذکور را انجام داده با احراز تعلق اجرت المثل موضوع به کارشناسان رسمی ارجاع که مآلا هیات کارشناسی طی نظریه شماره 91/728 مورخه 23/12/1391 اجرت المثل ایام زندگی مشترک از تاریخ 6/8/1359 لغایت 26/5/1390مبلغ 000/201500 ریال تعیین گردیده که بنا به مراتب مذکور با وارد دانستن اعتراض معترض نسبت به دادنامه معترض عنه مستندا به صدر ماده 358 از قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب مصوب 21/1/1379 در امور مدنی ضمن نقض دادنامه معترض عنه به استناد مواد 336 با تبصره الحاقی
قانون مدنی و 519 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب حکم به محکومیت تجدیدنظرخوانده به پرداخت مبلغ 000/201500 ریال از بابت اجرت المثل و پرداخت هزینه دادرسی و حق الوکاله طبق تعرفه محکوم می نماید رای صادره مطابق ماده 365 از همان قانون قطعی است.
مستشاران شعبه 2 دادگاه تجدید نظر استان تهران
ارژنگی - موتمن