«انگیزه ارتکاب جرم» امری درونی و نیروی محرکه ای است که فرد را به سوی ارتکاب جرم سوق می دهد و تاثیری در تحقق جرم ندارد؛ در حالی که سوء نیت (اعم از عام و خاص) عنصر معنوی جرم است که یکی از ارکان تشکیل دهنده جرم است. احراز سوء نیت عام که همان قصد ارتکاب جرم است جدا از احراز قصد ارتکاب جرم نیست؛ لکن مقنن احراز سوء نیت خاص را جدا از قصد ارتکاب جرم در مواردی مانند جرایم اشاره شده در استعلام لازم دانسته است؛ بنابراین آن چه در بند «الف» ماده 743
قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) مصوب 1375 با عبارت «چنان چه به منظور دستیابی افراد به محتویات مستهجن» و در ماده 746 همین قانون با عبارت «هر کس به قصد اضرار به غیر یا تشویش اذهان عمومی یا مقامات رسمی» آمده است «سوء نیت خاص» و از ارکان اصلی تحقق جرایم مذکور است و تحقق بزه های یادشده در مواد مذکور علاوه بر سوء نیت عام منوط به احراز وجود سوء نیت خاص مرتکب است که تشخیص و احراز این امر هم به عهده قاضی رسیدگی کننده است