آیا در ارتباط با دعاوی مالی سنگین در پرونده های حقوقی دادگاه میتواند دستور منع خروج خوانده پرونده را از کشور صادر کند؟ آیا صدور دستور موقت در این خصوص وجاهت قانونی دارد؟
نظر هیئت عالی:
منع خروج از کشور نیـاز بـه نـص قـانونی دارد. اقامـه دعوای حقوقی علیه شخص حقوقی هر قدر هـم بـا اهمیـت باشـد موجـب ممانعت از خروج خوانده دعوا نخواهد شد و اصولا موضوع ممانعت از خروج قایم به شخص است و نسـبت بـه دسـتور موقـت موضـوع مـاده 310 قـانون آیـین دادرسـی دادگاههای عمومی و انقلاب در امـور مـدنی خـروج موضـوعی دارد. در نتیجـه نظـر اکثریت مورد تایید است.
نظر اکثریت:
نظر به اینکه خروج از کشور از جمله حقوق مسلم هر شخص است که منع از آن نیاز به نـص قانونی دارد و چون این امر منصرف از موارد آمده در مـاده 316 قـانون آیـین دادرسـی مـدنی دادگاههای عمومی و انقلاب بوده و فاقد نص قانونی اسـت. بنـابراین صـدور دسـتور توسـط دادگاه حقوقی بر منع خوانده از خروج از کشور به جهت اینکه علیه وی دعوای حقوقی مطرح شده وجاهت قانونی ندارد.
نظر اقلیت:
مطابق ماده 316 قانون آیین دادرسی مدنی دادگاههای عمـومی و انقـلاب دسـتور موقـت ممکن است دایر به توقیف مال یا انجام عمل یا منع از امری باشد. با توجه به اینکه خروج از کشور از جمله اموری است که خوانده میتواند با انجام آن و عدم مراجعـت بـه کشـور (در صورت محکومیت) موجب تضییع حقوق خواهان شود و چون منع خوانده از خـروج از کشور بنا به تقاضای مدعی با مراعات کلیه مقررات مربوط از جمله مـاده 310 بـه بعـد