هرچند علی الاصول شق 2 بند (پ) مـاده 11 قـانون دیـوان عـدالت اداری رسـیدگی بـه اعتراضـات نسـبت بـه آرای کمیسـیون هـا را در صلاحیت دیوان عدالت اداری قرار داده است ایـن امـر منـوط بـه آن اسـت کـه از سـوی قانون گذار مواردی استثنا نشده باشد. در مورد پرونده های مربوط به کمیسـیون مـاده 56 کـه در شعب دیوان عدالت اداری مطرح بوده اند تبصره 2 ماده واحـده تعیـین تکلیـف اراضـی اختلافی موضوع اجرای ماده 56 قانون جنگل ها و مراتع مصوب 1367/6/22 مقرر می دارد: «دیوان عدالت مکلف است کلیه پرونده های موجود در ماده 56 قانون جنگل هـا و مراتـع و اصلاحیه های بعدی آن را که مختومه نشده است به کمیسیون موضـوع ایـن قـانون ارجـاع نماید» قسمت اخیر متن ماده واحده نیز اعلام می دارد که موضوع بـه اسـتناد مـاده 284 مکرر قانون آیین دادرسی کیفری وقت قابل اعتراض است. مواد مذکور رسـیدگی بـه موارد مطروحه را به مراجع قضایی دادگستری (اعم از دادگـاه هـای بـدوی ـ تجدیـدنظر ـ دیوان عالی کشور) محول نموده است و
رای وحدت رویه شماره 601 -1374/7/25
هیات عمومی دیوان عالی کشور هم مقرر می دارد: «... با عنایت به مقررات موضوعه وقت قـانون