برحسب مقررات ماده 416
قانون مدنی «هر یک از متعاملین که در معامله غبن فاحش داشته باشد بعد از علم به غبن می¬تواند معامله را فسخ کند» بدیهی است مطابق مقررات ماده 420 همان قانون
خیار غبن فوری است و «غبن فاحش» هم در ماده 417 چنین تعریف شده است که: معامله عرفا قابل مسامحه نباشد. به هر تقدیر اگر مغبون برحسب مقررات مرقوم
فسخ معامله را به طرف دیگر ابلاغ نماید و طرف منکر غبن باشد مغبون می تواند برای تنفیذ
فسخ معامله به دادگاه مراجعه نماید و دادگاه با رسیدگی¬های لازم و در صورت احراز غبن فاحش حکم به تنفیذ فسخ می¬دهد. در اینجا اگر مغبون بایع باشد باید ثمن دریافتی را به مشتری مسترد نماید لیکن عدم استرداد ثمن تاثیری در
فسخ معامله ندارد و مشتری می¬تواند با مراجعه به دادگاه ثمن پرداختی را با
خسارت وارده مطالبه کند.