احکام مقرر در مواد 112 و 114
قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی ارتباط و وجه مشابه تی با هم ندارند تا با یکدیگر تطبیق و مقایسه شوند. ماده 112 ظاهرا اختصاص به موردی دارد که خواهان قبل از تقدیم دادخواست در ماهیت دعوا و بر اساس یکی از شقوق مندرج در ماده 108 همان قانون درخواست تامین خواسته کند که در این فرض چنان چه خواهان ظرف مهلت ده روز از تاریخ صدور قرار تامین نسبت به اصل دعوا مبادرت به تقدیم دادخواست نکند دادگاه به تقاضای خوانده قرار تامین را لغو می کند. ماده 114
قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی استثنا یی بر قاعده کلی فوق است و ناظر به موردی است که طلب یا مال یا حقی اولا : مستند به
سند رسمی و ثانیا : در معرض تضییع و نشده باشد ذی نفع می تواند « حال » تفریط باشد. در این صورت هرچند دین یا طلب یا حق درخواست تامین کند. چنان چه معتقد باشیم با وحدت ملاک ماده 12 متقاضی قرار تامین باید ظرف مدت ده روز از تاریخ صدور قرار مذکور نسبت به اصل دعوا دادخواست بدهد و موعد تسلیم متجاوز از ده روز باشد صدور قرار تامین عمل لغوی خواهد بود زیرا تا رسیدن موعد ذی نفع از نظر قانون حق تقدیم دادخواست و مطالبه ندارد. چنان چه موعد تسلیم داخل در مهلت ده روزه باشد با انقضای مهلت مذکور درخواست کننده باید نسبت به اصل دعوا دادخواست بدهد. اما اگر فاصله صدور قرار تامین خواسته تا موعد تسلیم مال یا مطالبه طلب متجاوز از ده روز باشد با توجه به فلسفه وضعی ماده 114 معقول و منطقی است که معتقد باشیم مهلت ده روز ه برای تقدیم دادخواست از تاریخ حال شدن دین یا حق و حصول اقتدار قانونی برای طرح دعوا از ناحیه ذی حق احتساب ومنظور شود و پس از این مهلت چنان چه نسبت به اصل دعوا دادخواست تقدیم نشود دادگاه به درخواست خوانده قرار تامین را الغا خواهد نمود. بنا به مراتب به جز اتخاذ ملاک از جهت احتساب مهلت ده روزه مواد 112 و 114 قانون مسبوق الذکر ارتباطی با یکدیگر نداشته و هر یک قلمرو اجرایی خاص خود را دارند.