رای وحدت رویه شماره 236 ـ 1381/7/7 هیات عمومی دیوان عدالت اداری آرای صادره از طـرف قاضـی هیـات کمیسـیون مقرر در ماده واحده قـانون تعیـین تکلیـف اراضـی اختلافـی موضـوع مـاده 56 قـانون حفاظت و بهره برداری از جنگل ها و مراتع ماده 9 آیین نامه قانون مزبور را در خصـوص قابل اعتراض بودن رای قاضی کمیسیون ابطال کرده است. بـین قضـات دادگسـتری در این خصوص اختلاف نظری حاصل شد که بعضی از محاکم با توجه بـه رای وحـدت رویه مزبور رای قاضی هیات مرقوم را قطعی دانسته و اعتراض بـه آن را مـردود اعـلام کردند اما بعضی دیگر با توجه به قابل اعتراض بودن دادنامه و اتخاذ ملاک از ماده 284 مکرر
قانون آیین دادرسی کیفری اعتراض به رای قاضی هیـات را پذیرفتـه و اقـدام بـه رسیدگی پژوهشی کردند؛ به همین جهت موضوع در هیات عمومی دیوانعـالی کشـور مطرح شد و به موجب رای شـماره 665 ــ 1383/1/18 بـا ایـن اسـتدلال کـه محـاکم دادگستری مرجع تظلمات عمومی هستند و رای وحـدت رویـه هیـات عمـومی دیـوان عدالت اداری تاثیری در صلاحیت عام دادگستری ندارد رای صـادره از طـرف قاضـی کمیسیون را قابل رسیدگی پژوهشی دانسته اند و این تصـمیم بـرای شـعب دیـوان عـالی کشور در دادگاه ها لازم الرعایه است.