نظر به این که خریدار مال مسروقه با سوءنیت و با اطلاع از این که مال در اثر
سرقت درید فروشنده به عنوان سارق قرار گرفته است نسبت به خریداری مال اقدام می کند و از طرفی رابطه حقوقی حاکم فی مابین سارق و خریدار مال مسروقه رابطه قراردادی است هرچند که مبنا و منشا مالکیت در
قرارداد فاسد و غیرقابل اعتنا باشد. بنابراین اگر چه در پیشینه فقهی ید خریدار مال مسروقه بر مال بدون مجوز قانونی و غاصبانه است مباحث ضمان قهری در
قانون مدنی الزاماتی است که خارج از
قرارداد حاصل می شود و به نظر می رسد که رابطه حقوقی خریدار مال مسروقه با سارق همان غصب مورد نظر در
قانون مدنی نیست زیرا عدوان و اعتقاد به قهر و غلبه در مال غاصبانه توصیف می شود. بنابراین با عنایت به این که در ماده 263
قانون مدنی تصریح شده است که «هرگاه مالک معامله را اجازه نکند و مشتری هم بر فضولی بودن آن جاهل باشد حق دارد که برای ثمن و کلیه غرامات به بایع فضولی رجوع کند و در صورت عالم بودن فقط حق رجوع برای ثمن را خواهد داشت» رابطه حقوقی خریدار مال مسروقه و مالک رابطه حقوقی مشتری و فضول در معاملات فضولی است؛ گرچه به دلیل سوء نیت معامله فضولی احتمال و امکان تعقیب کیفری برای مشتری که همان خریدار مال مسروقه باشد وجود دارد. بنابرمراتب به نظر می رسد خریدار مال مسروقه مشمول مقررات فضولی و به خصوص ماده 261 قانون مزبور است که مقرر می دارد: