نظر به این که به موجب ماده 1104
قانون مدنی زوجین باید در تشیید مبانی خانواده و تربیت اولاد خود به یکدیگر معاضدت کنند و تخلف زوج از شرایط ضمن عقد می تواند موجبات سستی بنیان خانوادگی را فراهم کند و از سوی دیگر طبق بند (3) اصل بیست و یکم قانون اساسی ایجاد دادگاه صالح برای حفظ کیان و بقای خانواده از وظایف دولت محسوب شده است که بر اساس این اصل تکلیف محاکم آن است که حتی المقدور از متلاشی شدن خانواده ها پیشگیری کنند. لذا شرط ضمن عقد نکاح را باید در جهت و با هدف تشیید مبانی خانواده و حفظ حقوق زوجین تلقی کرد که بر این اساس هرگاه مرد به عنوان تخلف از شرط ضمن عقد مبادرت به ازدواج مجدد کرده باشد حق زوجه جهت درخواست
طلاق وجود خواهد داشت. همچنین اگر تحصیل اجازه ازدواج مجدد بنابه جهاتی باشد که خارج از اراده زوجه است مانند بیماری وی و ناتوانی از انجام وظایف او موجبات تحصیل اجازه ازدواج مجدد را فراهم کرد باشد در تعارض بین تخلف یک اصلی که اطاعت و تمکین زن است و دیگری فرعی که شرط ضمن عقد است اصل مناط اعتبار بوده و فرع کاربردی نخواهد داشت در این گونه موارد زن نمی تواند از حق
طلاق استفاده کند چون مرد متخلف از اصل محسوب نمی شود. بدیهی است در مواردی که زن شخصا به همسرش اجازه ازدواج مجدد می دهد نیز از حیث حفظ بقا و کیان خانواده نباید برای زن حق
طلاق قایل شد.