الف: اگرچه مبنای وضع تبصره ی 3 ماده ی 19 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 این بوده که ملاک برای تشخیص شدت مجازات جرایم درجه ی آن است ولی با توجه به عبارت مبهم « و در صورت عدم امکان تشخیص مجازات شدیدتر مجازات حبس ملاک است» این تفسیر از قانون مطرح شد که ملاک برای تشخیص شدت مجازات ها نوع آن است و درجه ی مجازات ها تاثیری در تشخیص شدت آن ندارد. بر اساس این تفسیر
رای وحدت رویه ی شماره ی 744 مورخ 19/8/1394 از سوی
هیات عمومی دیوان عالی کشور صادر شد و در آن به نحو مطلق مقرر گردید: «.. . در مواردی که مجازات بزه حبس توام با جزای نقدی تعیین گردیده کیفر حبس ملاک تشخیص درجه ی مجازات و بالنتیجه صلاحیت دادگاه است.» بنابراین در فرض سوال که مجازات جرم ارتکابی مقرر در بند یک ماده ی 40 قانون حبس درجه ی شش و جزای نقدی درجه ی سه یا یکی از آن هاست به اعتبار کیفر حبس دادگاه کیفری دو صالح به رسیدگی و اظهارنظر می باشد.