در خصوص اتهام آقای م.ه. فرزند م. دایر بر
خیانت در امانت یک فقره چک به شماره 49300 عهده بانک ت. موضوع شکایت آقای م.ک. به وکالت از آقای غ.ع. نظر به جامع اوراق و محتویات پرونده و اظهارات متهم و وکیل ایشان در مقام دفاع و اظهارات وکیل شاکی که در جلسه دادرسی اذعان داشته چک مذکور بابت تضمین پرداخت سه فقره چک دیگر بوده است که این امر مورد تایید متهم واقع شده است ولکن وکیل شاکی دلیلی بر پرداخت وجه سه فقره چک ادعایی ابراز ننموده است و در معاملات تجاری مخصوصا مقررات مالی سال های اخیر جابجایی وجه بیش از یکصد و پنجاه میلیون ریال در روز امکان پذیر نمی باشد و ادعای وکیل شاکی مبنی بر اینکه وجه چک ها توسط موکل پرداخت و امضاء مخدوش می گردد و نیز به نظر صحیح نمی باشد زیرا اگر چک ها موجود بود و مخدوش می گردید که همان جا مسترد می شد چرا به قول وکیل شاکی بعدا مسترد شود و این اظهارات و سایر محتویات پرونده حکایت از آن دارد که رابطه امانی بین شاکی و متهم ایجاد نشده است و به عبارتی تا زمان
پرداخت وجه چک ها ید متهم نسبت به چک مورد ادعا ضمان بودن است و پس از پرداخت سه فقره چک ید وی ضمان به امانی تبدیل می گردیده است که چون دلیلی بر وجه چک ها مورد نظر سه گانه ابراز نشده است لذا کماکان ید وی همان ید ضمانی بوده است و چون صادر کننده چک ها نسبت به انجام تعهدات خود عمل ننموده است
دارنده چک استحقاق شرعی و قانونی جهت
وصول وجه چک تضمینی را داشته است که اقدام بر آن کرده است بنابراین وقوع جرم از نظر این دادگاه احراز نمی گردد نظر به حکومت اصل کلی برایت و اصل تفسیر مظیق قوانین جزایی و مستندا به اصل 37 قانون اساسی و بند الف ماده 177
قانون آیین دادرسی کیفری حکم بر برایت متهم صادر می گردد رای صادره حضوری و ظرف مهلت بیست روز پس از ابلاغ قابل اعتراض در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران است.
دادرس شعبه 1103 دادگاه عمومی جزایی تهران - رمضانی