درخصوص دادخواست خواهان آقای (الف. الف. ز.) به طرفیت خوانده خانم (ع. الف.) به خواسته صدور حکم بر الزام خوانده به مراجعت به زندگی مشترک و تمکین از زوج با عنایت به متن دادخواست تقدیمی و ضمایم آن نظر به اینکه به موجب رونوشت سند نکاحیه شماره (8670) رابطه زوجیت فی ما بین طرفین محرز ومسلم است و خواهان نیز اعلام نموده که خوانده محل اقامت را بدون اجازه ترک نموده و حاضر به بازگشت به منزل نمی باشد و تقاضای الزام نامبرده به تمکین و بازگشت به منزل را خواستار گردیده و زوج آمادگی خود را جهت فراهم نمودن وسایل رفاه و آسایش زوجه اعلام نموده و با توجه به اینکه پس از انعقاد علقه زوجیت تمکین زوجه لازم می باشد و نظر به اینکه پس از وقوع نکاح به طور صحیح حقوق و تکالیف زوجین در مقابل همدیگر بر قرار می شود زوجین باید در تشیید مبانی خانواده و تربیت اولاد به یکدیگر معاضدت نمایند؛ و زن و مرد مکلف به حسن معاشرت با یکدیگر می باشند و از جمله تاثیرات ازدواج آرامش روانی و قلبی زن و شوهر است که موجب تعالی روح و جسم آنها می گردد؛ همچنان که قرآن کریم به این واقعیت اشاره می فرماید «هوالذی خلقکم من نفس واحده و
جعل منها زوجها لیسکن الیها»; (ترجمه: اوست خدایی که شما را از نفس واحدی آفرید و همسرتان را از آن پدید آورد تا در کنار او آرامش بیابید.) و با عنایت به اینکه اصولا زن باید در منزلی که شوهر تعیین می کند سکنی نماید و خوانده محترمه دلیل موثری بر عدم تمکین خود به دادگاه ارایه ننموده تا مصداق ماده 1115
قانون مدنی واقع گردد بنابراین دادگاه خواسته خواهان را وارد تشخیص داده و مستندا به مواد1102 - 1103 - 1104 - 1114 قانون مذکور خوانده را به مراجعت به منزل مشترک و حسن معاشرت و تمکین از زوج و خوانده را به ادای وظایف زوجیت ملزم می نماید در صورت تهیه مسکن موصوف با شرایط فوق الذکر و عدم حضور زوجه در مسکن مشترک و امتناع از تمکین زوجه ناشزه محسوب خواهد شد و ناشزه بودن او محرز می گردد؛ بنابراین اثر این حکم نسبت به بعد از اجراء می باشد و دلیل بر نشوز زوجه در گذشته نیست. رای صادره حضوری و ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل تجدید نظر در دادگاه محترم تجدید نظر استان تهران می باشد.
رییس شعبه 249 مجتمع قضایی خانواده تهران - موسوی مطلق