آقایان: 1- نظامی پ. به اتهام اخذ رشوه مبلغ هفت میلیون ریال 2- غیرنظامی الف. به اتهام پرداخت رشوه فوق الذکر تحت تعقیب دادسرای نظامی استان.. . قرار گرفته اند که شرح جریان در گزارش مورخ 1392/12/27 منعکس است و تکرار آن ضروری نیست. پس از نقض رای در بخش مذکور به شرح دادنامه شماره 92000607 این شعبه جهت نقص تحقیقات و محول شدن رسیدگی پرونده به دادگاه صادرکننده رای دادگاه در تاریخ 1393/03/17 با حضور متهمین و وکیل مدافع متهم ردیف اول تشکیل جلسه داده و از آنان تحقیقاتی به عمل آورده که متهمین منکر بزه رشاء و ارتشاء شده و اظهارات خود را در مراحل اولیه تحقیق و دادسرا را ناشی از فشار حفاظت و اطلاعات دانسته اند و وجه رد و بدل شده بین خود را صرفا به عنوان قرض الحسنه و به جهت درمان بیماری قلبی متهم ردیف اول اعلام نموده اند. دادگاه در تاریخ 1393/03/23 از دو نفر از کارکنان سابق اداره مبارزه با مواد مخدر.. ..که بازنشسته شده اند به اسامی آقایان س. و غ. به عنوان مطلع تحقیق نموده است. در اظهارات نامبردگان مطلبی که دلالت بر اثبات بزه انتسابی به متهمین نماید وجود ندارد و تنها آقای غ. اظهار نموده که الف. مقداری شیطان بوده و او را جابه جا کرده بود و نامبردگان به صورت مصداقی مطلب قابل توجهی بیان ننموده اند. دادگاه بدون توجه به تصمیم این شعبه در ذیل صورت جلسه مورخ فوق دستور ارسال پرونده را به این شعبه صادر نموده و سپس در تاریخ 1393/04/31 از زندانی ه. نیز تحقیق و وی نیز پرداخت هر نوع وجه به مامورین را رد کرده است. و پرونده به دیوان عالی کشور ارسال گردیده است و این شعبه به شرح تصمیم مورخ 1393/05/29پرونده را جهت رسیدگی بنا به تصمیم مندرج در دادنامه 920607 مورخ 1392/12/27 به همان شعبه( دادگاه نظامی) اعاده نموده است. دادگاه مجددا در تاریخ 1393/07/07 با حضور متهمین و وکیل مدافع متهم ردیف اول تشکیل جلسه داده متهم ردیف اول منکر اخذ وجه از ردیف دوم شده و اظهارات قبلی خود را مردود دانسته و اظهار نموده: قبول ندارم اظهاراتی که بیان کردم را خود عوامل حفاظت و اطلاعات می گفتند و من فقط می نوشتم و کلا تحت فشار این اظهارات بیان شده است. و پس از تفهیم اتهام توسط دادگاه به متهم مبنی بر اخذ رشوه به مبلغ هفت میلیون ریال از الف. اظهار نموده: من این اتهام را قبول ندارم و خدا را شاهد می گیرم که چنین چیزی نبوده است. وکیل مدافع وی ضمن موکول نمودن دفاعیات در لوایح تقدیمی و جلسات قبلی اظهار نموده: «همان طوری که موکل بیان داشته که هفت صد هزار تومان بابت قرض از آقای الف. برای کمک به هزینه درمانی دختر موکل بوده است بنابراین گرفتن این مبلغ در راستای هیچ یک از امور و وظایف محوله نظامی در پرونده به ایشان نبوده است و از دادگاه محترم تقاضای حکم برایت موکل را استدعا دارم». متهم ردیف دوم نیز در دفاع از خود اظهار نموده: «من ایشان (الف.) را می دیدم و من از شخصی به نام ع. گوسفند می خریدم تا یک روز زنگ زد به من گفت بچه پ. مریض است و نیاز به پول دارد و آدرس داد من هفت صد هزار تومان بردم در بیمارستان.. . به او دادم و به عنوان کمک به وی دادم کاری به رشوه ندارد.» دادگاه با اخذ آخرین دفاع اعلام و ختم رسیدگی ضمن تهیه گردشکار مفصل اتهام متهمین را با توجه به محتویات پرونده تحقیقات به عمل آمده اظهارات ضدونقیض و دفاعیات بلا وجه متهمین و نحوه کشف موضوع در حفاظت و اطلاعات نیروی انتظامی محرز دانسته و مستندا به بند «ب» ماده 118
قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح و ماده 592
قانون مجازات اسلامی ردیف اول را به تحمل سه سال حبس و جزای نقدی معادل مال الرشاء(هفت میلیون ریال ) و تحمل یک سال حبس محکوم نموده است. این رای به آنان ابلاغ شده و وکیل متهم ردیف اول با تقدیم لایحه و متهم ردیف دوم نیز با تقدیم لایحه دیگری در مهلت قانونی نسبت به آن اعتراض نموده اند که لوایح تقدیمی هنگام شور بررسی خواهد شد. پرونده به دفتر دیوان عالی کشور ارسال و به این شعبه ارجاع شده است.