در خصوص دعوی خانم و.و. فرزند ن. با وکالت خانم و آقا م.ح. و م.ت. به طرفیت آقای م.ز. فرزند الف. به خواسته مطالبه تعداد 90 سکه تمام بهار آزادی بابت قسمتی از
مهریه مقوم به مبلغ000/000/51 و ریال و خسارات دادرسی: با عنایت به مجموع اوراق و محتویات پرونده به این شرح که خواهان به استناد سند نکاحیه خود
مطالبه مهریه خود را نموده است و نظر به اینکه خوانده و وکیل ایشان با تقدیم سند عادی اعلام نموده اند که زوجه تمام
مهریه خود را در حق زوج حلال نموده و زوج برایت ذمه حاصل نموده است و برفرض اینکه هبه هم باشد با توجه به ماده 806
قانون مدنی که عنوان نموده که داین نمی تواند بعد از بخشیدن دین از آن رجوع نماید فلذا تقاضای رد خواسته خواهان را داریم و دادگاه نظر به دفاعیات موجه خوانده و وکیل ایشان و توجها به اینکه زوجه به امضاء سند ادعایی زوج اذعان نموده است و تنها ایشان و وکیلش مدعی شدند که نوشته آن ها از روی اکراه و اجبار بوده است و برفرض اینکه بخشش و هبه ای هم صورت گرفته باشد موکل می تواند از هبه رجوع نماید که ادعاهای ایشان ازنظر اجبار با توجه به محتویات پرونده نمی تواند در حدی باشد که موجب فقد رضا یا قصد خواهان باشد و از طرفی هم برفرضی هم که تهدیدی از سوی زوج باشد تهدید قانونی مبنی بر شکایت نمودن بوده است و این طور نبوده است که نتیجه تهدید هم در ید زوج باشد یعنی نتیجه شکایت در دست محاکم قضایی است فلذا حق شکایت از شخص یا اشخاص یک حق مسلم است که برای هر فردی مفروض است و صرف ادعای شکایت که یک حق قانونی است نمی تواند دلیل اجبار یا اکراه طرف مقابل باشد و از طرفی هم چون
مهریه زوجه به صورت دین بوده است علاوه بر اینکه الفاظ به کار رفته در سند عادی حکایت از برایت ذمه زوج دارد مضافا اینکه
مهریه زوجه دینی بوده است که بر ذمه خوانده استقراریافته و با بخشش دین امکان رجوع برای داین وجود ندارد و درهرصورت دینی بر ذمه خوانده باقی نمانده است فلذا دعوای خواهان را مردود و مستندا به ماده 806
قانون مدنی و ماده 197 قانون آیین دادرسی مدنی حکم بر بطلان دعوی خواهان صادر و اعلام می نماید رای صادره حضوری و ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل اعتراض درمحاکم تجدیدنظر استان تهران است.
رییس شعبه 287 دادگاه عمومی حقوقی تهران ـ احمدی