نظریه مشورتی شماره 7/93/1963

نظریه مشورتی شماره 7/93/1963

مجموعه کامل نظریات مشورتی

نظریه مشورتی شماره 7/93/1963


شماره نظریه:
7/93/1963

شماره پرونده:
93-168/1-1356

تاریخ نظریه:
1393/08/19

استعلام
1- نظر به اینکه در نیابت صادره مجوز ورود به مخفیگاه متهم و محکوم علیه قید می شود یا متقاضی بنا به مجوزی که مرجع محترم معطی نیابت قید نموده تحت عنوان و عبارت «با داشتن کلیه اختیارات قانونی» در خواست ورود به مخفیگاه می نماید. حال با عنایت به اینکه ورود به مخفیگاه می با یست در صورت حصول ظن قوی به حضور محکوم  علیه یا متهم در محل صادر شود مواد96 قانون آیین دادرسی کیفری 1378 و137  قانون آیین دادرسی کیفری 1392 آیا می توان به صرف داشتن مجوز در نیابت های صادره  یا بنا به درخواست متقاضی بدون ارائه گزارش ضابطین یا حصول ظن قوی به حضور در محل از ناحیه مقام قضایی حکم ورود به مخفیگاه صادر نمود یا نیاز به کسب اطمینان از محل و مخیفگاه متهم و محکوم علیه میباشد؟ طریق کسب اطمینان چگونه است؟ در واقع ظن قوی امر استنباطی می باشد یا باید با همراه قرائن و اماراتی مانند گزارش ضابطین باشد؟ 2- با توجه به اینکه عموما در مفاد نیابت های ارجاعی صراحتی به مجوز حضور وکیل در مرحله انجام نیابت وجود ندارد. آیا مرجع اجرا کننده  نیابت می بایست با کسب مجوز در نیابت اعلام وکالت را قبول نماید و نیاز به صدور مجوز از ناحیه مرجع معطی نیابت می باشد یاخیر؟  به عبارت دیگر ایا محکوم علیه می تواند بدون دستور مرجع معطی نیابت وکیل خود را به مرجع  مجری نیابت معرفی کند؟

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
  1- نظر به این که رعایت حریم خصوصی افراد به عنوان یکی از حقوق اساسی اشخاص لازم است قانون­گذار دستور ورود به منزل یا مخفیگاه را در صورتی که مستند به دلیل باشد پذیرفته و صراحتا در ماده 96 قانون آئین دادرسی کیفری 1378 به این امر اشاره داشته و در ماده 137 قانون آئین دادرسی کیفری 1392 که متعاقبا لازم الاجراء خواهد شد بازپرس را مکلف به قید جهات ظن در پرونده نموده است. ضمنا قرائن و امارات منتهی به ظن باید عینی باشد نه ذهنی. 2- حق استفاده از وکیل از جمله حقوق دفاعی بوده و هرکسی می­تواند در هر مرحله از دادرسی وکیل معرفی نماید و نیاز به تصریح از سوی معطی نیابت نمی­باشد. در ماده 185 قانون آئین دادرسی کیفری 1378 به این امر اشاره شده است./ب

منبع
اداره کل حقوقی قوه قضاییه

مواد مرتبط با این نظریه مشورتی

ماده 96 ـ انتشار تصویر و سایر مشخصات مربوط به هویت متهم در کلیه مراحل تحقیقات مقدماتی توسط رسانه ها و مراجع انتظامی و قضایی ممنوع است مگر در مورد اشخاص زیر که تنها به درخواست بازپرس و موافقت دادستان شهرستان انتشار تصویر و یا سایر مشخصات مربوط به هویت آنان مجاز است: الف ـ متهمان به ارتکاب جرایم عمدی موضوع بندهای (الف) (ب) (پ) و (ت) ماده (302) این قانون که متواری بوده و دلایل کافی برای توجه اتهام به آنان وجود داشته باشد و از طریق دیگری امکان دستیابی به آنان موجود نباشد به منظور شناسایی آنان و یا تکمیل ادله تصویر اصلی و یا تصویر به دست آمده از طریق چهره نگاری آنان منتشر می شود. ب ـ متهمان دستگیر شده که به ارتکاب چند فقره جرم نسبت به اشخاص متعدد و نامعلومی نزد بازپرس اقرار کرده اند و تصویر آنان برای آگاهی بزه دیدگان و طرح شکایت و یا اقامه دعوای خصوصی توسط آنان منتشر می شود.

مشاهده ماده 96 قانون آیین دادرسی کیفری

ماده 137 ـ تفتیش و بازرسی منازل اماکن بسته و تعطیل و همچنین تفتیش و بازرسی اشیاء در مواردی که حسب قرائن و امارات ظن قوی به حضور متهم یا کشف اسباب آلات و ادله وقوع جرم در آن وجود دارد با دستور بازپرس و با قید جهات ظن قوی در پرونده انجام می شود.

مشاهده ماده 137 قانون آیین دادرسی کیفری

ماده 185 ـ ضابطان دادگستری مکلفند متهم جلب شده را بلافاصله نزد بازپرس بیاورند و در صورت عدم دسترسی به بازپرس یا مقام قضایی جانشین در اولین وقت اداری متهم را نزد او حاضر کنند. در صورت تاخیر از تحویل فوری متهم باید علت آن و مدت زمان نگهداری در پرونده درج شود. به هر حال مدت نگهداری متهم تا تحویل وی به بازپرس یا قاضی کشیک نباید بیش از بیست و چهار ساعت باشد. تبصره ـ رعایت مقررات مواد (49) تا (53) این قانون درخصوص متهمان موضوع این ماده الزامی است.

مشاهده ماده 185 قانون آیین دادرسی کیفری

مرجع خدمات حقوقی وکیلیک

VAKILIK.COM