قانون گذار در بند «ب» ماده 1 قانون حمایت از اطفال و نوجوانان «بی توجهی و سهل انگاری» را تعریف کرده است و با لحاظ تعریف یاد شده رفتار منتهی به «بی توجهی و سهل انگاری» که موجب تحقق یکی از جرایم ماده 9 این قانون شده است صرفا به اشخاصی قابلیت استناد و توجه دارد که تکالیفی از قبیل تامین نیازهای اساسی و ضروری طفل و نوجوان و یا وظایف مربوط به
حضانت ولایت قیمومت وصایت سرپرستی تربیت نظارت و یا مراقبت متوجه آن ها باشد که حسب مورد ممکن است والدین یا غیر ایشان باشند و مجازات هر کدام با لحاظ آن که مرتکب والدین باشد یا غیر آن در ماده 9 و تبصره آن به تفکیک تعیین شده است.