ماده 2 ـ فرد صنفی : هر شخص حقیقی یا حقوقی که در یکی از فعالیت های صنفی اعم از تولید تبدیل خرید فروش توزیع خدمات و خدمات فنی سرمایه گذاری کند و به عنوان پیشه ور و صاحب حرفه و شغل آزاد خواه به شخصه یا با مباشرت دیگران محل کسبی دایر یا وسیله کسبی فراهم آورد و تمام یا قسمتی از کالا محصول یا خدمات خود را به طور مستقیم یا غیرمستقیم و به صورت کلی یا جزئی به مصرف کننده عرضه دارد فرد صنفی شناخته می شود. تبصره ـ صنوفی که قانون خاص دارند از شمول این قانون مستثنی می باشند. قانون خاص قانونی است که بر اساس آن نحوه صدور مجوز فعالیت تنظیم و تنسیق امور واحدهای ذی ربط نظارت بازرسی و رسیدگی به تخلفات افراد و واحدهای تحت پوشش آن به صراحت در متن قانون مربوطه معین می شود. (اصلاحی 12/06/1392)
مشاهده ماده 2 قانون نظام صنفی کشورماده 3 ـ واحد صنفی : هر واحد اقتصادی که فعالیت آن در محل ثابت یا وسیله سیار باشد و توسط فرد یا افراد صنفی با اخذ پروانه کسب دایر شده باشد واحد صنفی شناخته می شود. تبصره 1 ـ فعالیت واحدهای صنفی سیار در محل ثابت با اخذ پروانه کسب برای همان محل بلامانع است. تبصره2ـ اماکنی که واجد شرایط لازم جهت استقرار چند واحد صنفی باشند می توانند به عنوان محل ثابت کسب توسط یک یا چند فرد صنفی پس از اخذ پروانه کسب از اتحادیه یا اتحادیه های ذی ربط مورد استفاده قرار گیرند. آیین نامه اجرایی این تبصره به وسیله دبیرخانه هیات عالی نظارت با همکاری اتاق اصناف ایران و نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران تهیه می شود و ظرف سه ماه از تاریخ لازم الاجراء شدن این قانون به تصویب وزیر صنعت معدن و تجارت می رسد. (اصلاحی 12/06/1392) تبصره 3 ـ دفاتری که خدماتی به واحدهای صنفی سیار می دهند واحد صنفی محسوب می شوند.
مشاهده ماده 3 قانون نظام صنفی کشور