اولا با عنایت به بند «ت» ماده یک
قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب 1395 و ماده 3 همان قانون اولا راننده مقصر حادثه ثالث تلقی نمی¬شود؛ ثانیا دارنده وسیله نقلیه مکلف به اخذ بیمه حوادث حداقل به میزان دیه مرد مسلمان در ماه غیرحرام برای پوشش خسارت¬های بدنی وارد شده بر راننده مسبب حادثه است؛ ثالثا قانون¬گذار در ماده اخیر¬الذکر به صراحت از
خسارت ذکر به میان آورده و مبنای محاسبه میزان
خسارت قابل پرداخت به راننده مسبب حادثه را معادل دیه فوت یا دیه و یا ارش جرح در فرض ورود
خسارت بدنی به مرد مسلمان در ماه غیرحرام و هزینه معالجه آن دانسته است. لذا جبران
خسارت وارده بر راننده مسبب حادثه عنوان دیه ندارد و از نوع پرداخت
خسارت است و تعهد شرکت بیمه به پرداخت این مبالغ از باب بیمه حوادث است؛ بنابراین مشمول حکم مقرردر ماده 13 قانون یادشده از حیث پرداخت خسارات بدنی وارد بر راننده مسبب حادثه به قیمت یوم¬الادا و هم¬چنین حکم ماده 490
قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 مبنی بر معیار بودن قیمت زمان پرداخت نمی¬شود. ثانیا دیه صدمات وارده به راننده مسبب حادثه با عنایت به ماده 4 آیین¬نامه اجرایی ماده 3 قانون فوق الذکر تعیین می¬شود. به موجب ماده 11 آیین¬نامه اجرایی یادشده و تبصره یک آن بیمه¬گر باید حداکثر ظرف بیست روز از تاریخ تکمیل مدارک مبلغ
خسارت را وفق آیین¬نامه مزبور پرداخت کند و در صورت استنکاف مکلف است علاوه بر اصل
خسارت به ازای هر روز تاخیر معادل نیم در هزار مبلغ
خسارت را به ذی¬نفع پرداخت کند. بنابراین با توجه به خاص بودن حکم ماده 3
قانون بیمه اجباری خسارات واردشده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب 1395 و عدم تبعیت آن از احکام دیه تاخیر در پرداخت این
خسارت مشمول ضمانت اجرای مذکور در ماده 11 آیین¬نامه اجرایی ماده 3 این قانون است.