نظریه اکثریت قضات محترم دادگستری شهرستان دوگنبدان در نتیجه مورد تایید است بند الف نظریه مشورتی شماره 7/94/2611 مورخ 1394/9/30 به شرح زیر بر تایید نظریه اکثریت دلالت دارد: مواد 26 و 401
قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و اصلاحات و الحاقات بعدی ناظر به دو امر متفاوت بوده و تعارضی با یکدیگر ندارند به نحوی که هر یک در مجرای خود قابل اعمال اند زیرا ماده 26 ناظر به تعیین دادسرای صالح در تحقیقات مقدماتی جرایمی است که در مورد آنها دادگاه محل وقوع جرم صالح رسیدگی نمی باشد؛ مانند صلاحیت دادسرای عمومی و انقلاب تهران در رسیدگی به جرایم ارتکابی مقامات مذکور در ماده 307 قانون فوق الذکر در خارج از حوزه قضایی تهران. اما ماده 401 آن قانون ناظر به تعیین وظایف و اختیارات دادسرای محل وقوع جرم در مواردی است که به لحاظ وقوع جرایم موضوع صلاحیت دادگاه کیفری یک پرونده امر منتهی به صدور کیفرخواست از سوی دادسرای محل وقوع جرم شده است ولکن در حوزه قضایی دادسرای یاد شده دادگاه کیفری یک مستقر نمی باشد و پرونده می باید در خارج از حوزه قضایی مزبور مورد رسیدگی دادگاه کیفری یک قرار گیرد که در این صورت وظایف و اختیاراتی نظیر شرکت در جلسه دادگاه و دفاع از کیفرخواست بر عهده دادسرا ی محل وقوع جرم است مانند جرایم قتل عمدی که مستلزم مجازات سلب حیات می باشد.