نظر اول: اگرچه رویکردهای متفاوتی به علت تشتت رویه قضایی در این مورد وجود دارد به نحوی که برخی از محاکم چنین دعوایی را قابل پذیرش ندانسته و با وصف این که شخص پس از رسیدن به سن بلوغ از طفولیت خارج شده و توان تصمیم گیری دارد لذا دادگاه نمی تواند نفیا یا اثباتا در این مورد اظهارنظر کند و بایستی قرار رد دعوی صادر نماید و برخی نیز معتقدند که پس از بلوغ اختیار با خود طفل بوده و دادگاه بر اساس نظر طفل حکم ماهوی و این که نزد کدامیک بماند صادر خواهد کرد و برخی نیز بر اساس قاعده ی کلی که پس از 7 سال
حضانت با پدر می باشد اظهار عقیده می نماید لیکن در هر حال به نظر می رسد در این خصوص با توجه به جمیع جهات و اوضاع و احوال قضیه از جمله جنسیت طفل وضعیت والدین و مصلحت طفل باید رای مقتضی صادر شود و هر مورد نیز بنا به اقتضایات پرونده مقتضی صدور رای خاص بوده و نمی توان به صورت کلی ابراز عقیده نمود.