ماده 1 قانون
افراز و فـروش امـلاک مشـاع مصـوب سال 1357 اقدام به
افراز واحد ثبتی محل را مستلزم تسلیم درخواسـت افـراز از جانب یکی از شرکای
ملک مشاع عنوان کرده است کمـا اینکـه در بنـد (6) مـاده 7 قـانون تشکیل دادگاههای حقوقی یک و دو مصوب آذر ماه 1364 کـه بـه لحـاظ مـاده 28 قـانون تشکیل دادگاههای عمومی و انقلاب و ماده 529 قـانون آیـین دادرسـی مـدنی دادگـاههـای عمومی و انقلاب هم چنان به اعتبار قانونی باقی است از درخواست
افراز گفتگو شده است و چون درخواست
افراز قانونا دادخواست موضـوع مـاده 48 قـانون آیـین دادرسـی مـدنی دادگاههای عمومی و انقلاب محسوب نیست سبق تسلیم درخواست
افراز بـه واحـد ثبتـی محل به معنای اقامه دعوا نیست. با این وصف و با عنایت به مقررات قانون آیـین دادرسـی مدنی فوق الذکر در باب دادرسی فوری و دسـتور موقـت در صـورتی کـه دادگـاه در مقـام رسیدگی به تقاضای دستور موقت فوریت موضوع را احراز کند وفـق مـاده 315 نـاظر بـه ماده 310 قانون دستور موقت صادر میکند و بر تقدیری که دادگـاه دسـتور موقـت صـادر نماید از آنجا که سبق تسلیم درخواست
افراز به واحد ثبتی محل به معنـای مطـرح نمـودن دعوا در دادگاه نیست متقاضی دستور موقت باید طبق ماده 318 قانون فوق الذکر در مهلت