به نظر می رسد که اجازه در زمان حیات م
وصی اعتبار دارد و وارثان را پای بند می کند زیرا اولا ـ در زمان حیات م
وصی نیز حقوق وارثان مورد حمایت است به همین دلیل اختیار م
وصی محدود به ثلث شده است. ثانیا ـ
وصیت عمل حقوقی انجام شده است و آنچه معلق به فوت شده اثر حقوقی آن است پس باید آن را قابل تنفیذ شمرد در نتیجه وارثان اگر در زمان تنظیم یا بعد از آن
وصیت نامه را تنفیذ کنند حق عدول از اجازه خود را ندارند. (قول مشهور فقهای امامیه نیز همین است)