در خصوص دعوی خانم ب.الف. به طرفیت همسرش آقای م.م. با وکالت آقای ف.ف. به خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش مخلص اظهارات خواهان بدین شرح است که در تاریخ 20/5/86 به عقد خوانده درآمده ام و کمتر از یک ماه با همسرم زندگی مشترک داشتیم و متعاقب درگیری و ضرب و شتم از جانب همسرم در سال 87 حکم محکومیت وی به پرداخت دیه صادر گردید لذا با توجه به مراتب فوق و عدم پرداخت
نفقه طبق بند 1 شروط ضمن العقد و با توجه به عسر و حرج تقاضای صدور حکم
طلاق دارم. با عنایت به محتویات پرونده نظر بر اینکه هر چند ایراد ضرب عمدی از جانب زوج نسبت به همسرش امری بسیار مذموم و غیر اخلاقی است ولیکن با توجه به نوع صدمه وارده طبق دادنامه شماره 270-11/4/87 شعبه 1051 دادگاه عمومی جزایی تهران و توجه به مدت زمان بسیار کوتاه زندگی مشترک بین ایشان عسر و حرج زوجه در ادامه زندگی احراز نمی گردد ضمنا با توجه به اینکه تحقق شرط بند 1 شروط ضمن العقد مندرج در عقدنامه منوط به عدم امکان الزام زوج به پرداخت
نفقه می باشد که طبق مفاد پرونده اجرایی کلاسه 91/276/ج62/خ2 این شعبه زوجه علی رغم
توقیف ملک همسرش که امکان وصول
نفقه را برای وی فراهم می نموده شخصا نسبت به رفع توقیف آن اقدام نموده که این امر مبنای تحقق شرط مذکور را متزلزل می نماید لذا ضمن غیر وارد دانستن دعوی مطروحه حکم به رد آن صادر و اعلام می گردد. رای صادره ظرف مدت بیست روز قابل تجدیدنظر در دادگاه تجدیدنظر استان تهران است.
دادرس شعبه276 دادگاه عمومی خانواده تهران ـ احمدی