در خصوص دعوی آقای ش.م. به طرفیت خانم م.ز. به خواسته الزام خوانده به تمکین با عنایت به محتویات پرونده از جمله کپی مصدق رونوشت سند نکاحیه شماره.. . صادره از دفتر رسمی ثبت ازدواج شماره... حوزه ثبت تهران وجود رابطه زوجیت فی مابین طرفین محرز است و در خصوص خواسته نظر به اینکه متعارف از تمکین حضور زوجین در یک منزل می باشد و عرفا نیز منزلی که زوج آن را جهت زندگی مشترک تهیه کرده است باید در جایی باشد که امکان تردد روزمره زوج به محل وجود داشته باشد و با عنایت به اینکه زوج اظهار داشته محل کارش در شهرستان م... بوده و منزلی را در شهرستان م... (آذربایجان شرقی) جهت زندگی مشترک تهیه نموده است درحالی که آدرس محل سکونت خود را در دادخواست تقدیمی تهران اعلام نموده است و مطابق گزارش شماره 97/6164/93- 216/151 مورخ 1393/9/4 کلانتری و گزارش شماره 40/27/1393 مورخ 1393/9/5 مرجع انتظامی خواهان در تهران مشغول به کار می باشد و عملا امکان تردد روزمره خواهان به م... و برگشت ایشان به تهران غیرممکن است و اسکان دادن زوجه در شهر مراغه و سکونت زوج در تهران مصداق بارز اضرار به زوجه می باشد و نظر به اینکه هیچ کس نمی تواند اعمال حق خود را وسیله اضرار دیگران قرار دهد و از محتویات پرونده نیز به نظر می رسد زوج قصد واقعی جهت زندگی مشترک را نداشته و صرفا قصد ایذاء خوانده را دارد لذا دادگاه در مجموع دعوی خواهان را وارد ندانسته و به استناد اصل چهلم قانون اساسی و ماده 1257
قانون مدنی حکم به بطلان دعوی خواهان صادر و اعلام می نماید. این رای حضوری و ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل اعتراض در دادگاه تجدیدنظر استان تهران می باشد.
رییس شعبه 257 دادگاه عمومی خانواده تهران - مختاری