اولا و ثالثا الف) فرض ماده 442
قانون آیین دادرسی کیفری 1392 با توجه به فلسفه وجودی آن که کاهش یک مرحله از دادرسی و تسریع در رسیدگی و قطعیت آرا می باشد ناظر به مواردی است که پرونده امر با وجود قابلیت تجدیدنظرخواهی محکوم علیه به لحاظ عدم تجدیدنظرخواهی از سوی دادستان و شاکی خص
وصی یا استرداد درخواست تجدیدنظر از سوی نامبردگان قابلیت طرح در مرجع تجدیدنظر نداشته باشد. بنابراین در فرض سوال که شاکی خص
وصی از حکم محکومیت صادره تجدیدنظرخواهی کرده است از مصادیق ماده 442
قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 خارج بوده و دادگاه تجدیدنظر مطابق مقررات رسیدگی و رای لازم را صادر خواهد کرد. بدیهی است که دادگاه تجدیدنظر مطابق ماده 459 این قانون در صورت استحقاق محکوم علیه در مجازات وی تخفیف خواهد داد. ب) مستفاد از ماده 442 قانون یاد شده آن است که اعمال این ماده ممکن است در مواردی باشد که محکوم علیه از ابتدا حق تجدیدنظرخواهی خود را اسقاط کرده باشد یا متعاقب این امر نسبت به استرداد تجدیدنظرخواهی اقدام کند. بنابراین چنانچه تجدیدنظرخواهی یا عدم تجدیدنظرخواهی دادستان نسبت به حکم صادره از سوی دادگاه بدوی برای محکوم علیه مشخص نباشد و وی قصد استفاده از تخفیف مجازات مذکور در این ماده را داشته باشد می تواند بدوا تجدیدنظرخواهی کند و سپس چنانچه دادستان در موعد قانونی از رای صادره تجدیدنظرخواهی نکند تقاضای تجدیدنظر خود را مسترد کند و درخواست تخفیف در مجازات دهد. ثانیا با توجه به آن چه آورده شد پاسخ به این سوال منتفی است. 1