با عنایت به اینکه اوصاف و ویژگی های ذکر شده در ماده 409
قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 حسب صراحت صدر آن ماده اختصاص به قضات دادگاه و دادسرای اطفال و نوجوانان داشته نه سایر قضات از جمله قضات دادگاه کیفری دو و دادرس آن دادگاه و با توجه به تصریح تبصره ماده 298 آن قانون تا زمانی که دادگاه اطفال و نوجوانان در محل تشکیل نشده است به کلیه جرایم اطفال و نوجوانان به جز جرایم ماده 315 آن قانون در شعبه دادگاه کیفری دو یا دادگاهی که وظایف آن را انجام می دهد رسیدگی می شود مانند دادگاه بخش. لذا نظر به اینکه دادگاه اخیر در واقع به قائم مقامی دادگاه اطفال و نوجوانان اقدام به رسیدگی می نماید لذا ضرورتی به رعایت ویژگیهای مذکور در ماده 409 در خصوص قضات دادگاهی که به قائم مقامی نسبت به رسیدگی به جرائم اطفال اقدام می¬نماید بنظر نمی رسد و عدم وجود شرایط مذکور مانعی جهت رسیدگی مرجع اخیرالذکر نمی باشد.