اولا: بند ب ماده 2 قانون راجع به ترجمه اظهارات و اسناد در محاکم و دفاتر رسمی مصوب 1316 مترجمین رسمی و مامورین سیاسی و کنسولی را مکلف کرده است تا در صورتی که سندی در ایران تنظیم شده و استفاده از آن در یکی از کشورهای بیگانه مورد نیاز باشد نسبت به تصدیق ترجمه آن اقدام نمایند و کلمه «اسناد» مقرر در بند ب ماده 2 یاد شده مطلق است و در نتیجه اعم از اسناد رسمی و عادی است. بنابراین در فرض سوال کافی است احراز شود که سند در ایران تنظیم شده است. ا
طلاق بند 1 ماده 38 آئین نامه اصلاحی آئین نامه اجرایی «قانون اصلاح ماده 3 قانون راجع به ترجمه اظهارات و اسناد در محاکم و دفاتر رسمی مصوب 1316 و الحاق چند ماده به آن مصوب 26/4/1376» مصوب 8/1/1384 رئیس قوه قضائیه با اصلاحات بعدی موید این نظر است. ثانیا: اداره امور مترجمان رسمی با توجه به ماده 55 آئین نامه اصلاحی آئین نامه اجرایی قانون اصلاح ماده 3 قانون فوق¬الاشعار صرفا باید امضای مترجم رسمی را گواهی کند و این گواهی به منزله تایید مفاد سند و یا صحت ترجمه نمی¬باشد و برای پیشگیری از سوء استفاده یا سوء برداشت از تایید اداره کل یاد شده درج چنین مطلبی در ذیل این گواهی مناسب به نظر می¬رسد.