با توجه به قاعده فقهی «ان حرمه المیت کحرمه الحی» و با توجه به ماده 222
قانون مجازات اسلامی که حکم جماع با انسان مرده را همانند جماع با انسان زنده و زنا شمرده است؛ ا
طلاق مواد 233 و 235 این قانون شامل نزدیکی با انسان مرده نیز می شود و عناوین «لواط» و «تفخیذ» در این حالت نیز صادق است؛ مضافا این که فقهای امامیه لواط و تفخیذ با انسان مرده را در حکم لواط و تفخیذ با انسان زنده می دانند و اختلافی در این باره ندارند. برخی فقها همانند سید مرتضی علم الهدی (الانتصار ص 514) به اجماعی بودن این حکم تصریح کرده اند و برخی دیگر مانند سید علی طباطبایی (ریاض المسائل ج 16 ص 178) با این عبارت که «در این مسئله اختلافی نیست» همین مضمون را بیان کرده اند.