اولا: قضیه به صورتی که عنوان شده از شمول مقررات قانون الحاق یک بند به عنوان بند (ج) و.. . به ماده 2 قانون روابط موجر و مستاجر مصوب سال 1362 خارج است زیرا قانون مزبور ناظر به اماکنی است که مطب پزشک در آنها دایر است حال آن که در مسیله مطروحه محل مورد نظر ابتداء برای دایر کردن مطب پزشک منتقل شده و رابطه استیجاری فعلیت نداشته ثانیا: مطابق
رای وحدت رویه شماره 576 ـ 14/7/71
هیات عمومی دیوان عالی کشور اماکن استیجاری مطب پزشکان محل
کسب و پیشه یا تجارت تلقی نمی گردد تا
حق کسب و پیشه یا تجارت به آن تعلق گیرد.. .». بند (ج) ماده واحده قانون صدور¬الذکر نیز محل کار پزشکان را تابع
قرارداد فی مابین و در صورت فقدان
قرارداد تابع مقررات قانون مدنی قرار داده است. بنا به مراتب مطالبه
حق کسب و پیشه از سوی پرشک یا تخصیص سهمی به او از این محل وجه قانونی ندارد.