در خصوص دادخواست خانم ش.غ. با وکالت آقای ع.ک. به طرفیت آقای ع.ن. با وکالت آقای ح.الف. به خواسته ثبت واقعه ازدواج نکاح دایم با توجه به جامع محتویات پرونده و اظهارات خواهان و وکیلش و مدارک ارایه شده که عمده آن سند عادی است که در آن به صراحت در قسمت بیان نوع عقد دو مرتبه بر دایمی بودن عقد تاکید شده است و در همان سند زوجه وکالت در
طلاق از زوج گرفته است که خود قرینه واضحه در ازدواج دایم دارد. به علاوه مدارک و شواهد دیگر که در پرونده مضبوط است و دفاع خوانده مبنی بر اینکه سند عادی در فرمهای چاپ شده برای عقد موقت تنظیم شده است و
نفقه ماهانه شرط شده است که نشان از عقد منقطع دارد و امضای زوجین ذیل قسمت چاپی که وکالت در بذل مدت می دهد که حاکی از عقد منقطع است. با توجه به اقرار خوانده در بازجویی های پرونده کیفری ب 3/930060 شعبه 3 دادسرای الهیه که حاکی از ازدواج دایم است گر چه وکیل خوانده در دفاع اظهار داشته قصد واقعی طرفین صیغه موقت بوده است اما به صورت نکاح دایم مطرح شده است و تعهداتی که در آن خوانده بر نکاح دایم تاکید کرده است همه در حالت اکراه و اجبار و شرایط خاص بوده است لکن دفاع وکیل پذیرفته نیست چون دلیلی بر شرایط اجبار ارایه نشده است خصوصا در سند عادی که نکاح دایم قید شده است شرایط اجبار و اکراه موضوعیت ندارد و تنظیم مندرجات عقد در فرم چاپی مخصوص نکاح موقت و قراین مذکور در خصوص نکاح موقت تاب مقاومت در برابر تصریح به نکاح دایم مندرج در سند مذکور را ندارد. لذا دادگاه با توجه به جامع محتویات پرونده و اظهارات خواهان و مدارک ارایه شده و دفاعیات غیرموجه خوانده و سایر قراین و امارات موجود دعوای خواهان را وارد دانسته و مستندا به ماده 1257
قانون مدنی و ماده 20 قانون حمایت خانواده 1391 واقعه نکاح دایم در تاریخ 1392/07/25 با
مهریه مندرج در سند عادی را بین طرفین محرز و مسلم دانسته و خوانده را محکوم به ثبت واقعه مزبور می نماید و دفاتر رسمی ثبت ازدواج مکلف به ثبت واقعه مذکور با خصوصیات فوق الذکر می باشند. این رای حضوری و ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل اعتراض و رسیدگی در دادگاه تجدیدنظر استان تهران می باشد و سپس ظرف بیست روز قابل فرجام خواهی در دیوان عالی کشور است.
رییس شعبه 263 دادگاه عمومی خانواده تهران
حیدری