آن قسمت از دادنامه تجدیدنظر خواسته به شماره 9309970214000251 مورخ 21/3/1393 صادره از شعبه 191 دادگاه عمومی حقوقی تهران که بر محکومیت تجدیدنظر خواه ی.ت. به پرداخت مبلغ سیصد و هفتاد و پنج میلیون ریال بابت الباقی ثمن
قرارداد مورخ 23/4/1390 به شماره 736995 و پرداخت
خسارت تاخیر تادیه از تاریخ تقدیم دادخواست و خسارات دادرسی در حق ع.ص. اشعار دارد مآلا موافق قانون و مقررات موضوعه بوده و اعتراض به شرح لایحه اعتراضیه وارد نبوده و مستوجب نقض آن نمی باشد زیرا که اولا مبنای روابط قراردادی فی مابین متداعیین پرونده مبتنی بر مبایعه نامه عادی مورخ 23/4/1390 می باشد که این
قرارداد بقوت خود باقیست و دلیلی بر فسخ یا
اقاله و یا سلب اعتبار آن ارایه نشده است که به موجب
قرارداد مدرکیه تجدیدنظر خوانده مبادرت به فروش یک باب آپارتمان تحت پلاک ثبتی 3069 فرعی از 2416 در قبال ثمن معین به میزان 000/000/675 ریال به تجدیدنظرخواه نموده است که بنابرتوافق ضمن عقد به شرح ماده 3
قرارداد از کل ثمن معینه مبلغ 000/000/250 ریال آن طی یکفقره چک به شماره 504780 عهده بانک ر. فی المجلس از ناحیه خریدار به فروشنده تحویل و به موجب بند 2-3
قرارداد متعاملین توافق نمودند که پنجاه میلیون ریال نیز طی یکفقره چک به شماره 504781 تحویل فروشنده گردیده و الباقی آنکه بالغ بر مبلغ 000/000/375 ریال بوده مقرر گردیده بود که 000/000/130 ریال آن بابت ودیعه به مستاجر پرداخت و 180.000.000 میلیون ریال از طریق تامین وام مسکن و 000/000/65 ریال نیز در زمان تنظیم
سند رسمی انتقال پرداخت گردد که تجدیدنظر خواه دلیلی بر پرداخت مبلغ 000/000/130 ریال ودیعه به مستاجر ارایه ننموده و مشارالیه صراحتا به موجب صورت جلسه تنظیمی مورخ 2/3/93 دادگاه نخستین مراتب عدم پرداخت مبلغ معنونه به مستاجر را بیان داشته اند. ثانیا مبلغ 000/000/180 ریال نیز مقرر بوده از طریق وام مسکن تامین گردد نیز با انصراف خریدار از دریافت وام عملا منتفی و ذمه وی نسبت به مبلغ مذکور نیز مشغول می باشد. ثالثا مبلغ 000/000/65 ریال نیز همزمان با تنظیم
سند رسمی انتقال بوده که این مبلغ نیز پرداخت نشده است ازاین رو مراتب اشتغال ذمه مشارالیه نسبت به جمع مبالغ مارالذکر به میزان 000/000/375 ریال در قبال فروشنده محرز و مسلم می باشد بنابراین دادنامه تجدیدنظر خواسته که بر همین اساس صادر گردیده خالی از هرگونه ایراد و اشکالی بوده و دادگاه ضمن رد درخواست تجدیدنظر خواهی مستندا به قسمت اخیر ماده 358 از قانون آیین دادرسی مدنی دادنامه معترض عنه را تایید و استوار می نماید لیکن آن قسمت از دادنامه تجدیدنظر خواسته که بر محکومیت تجدیدنظر خواه به پرداخت یک صد میلیون ریال (000/000/100 ریال) بابت
خسارت تاخیر در انجام تعهد (
وجه التزام قراردادی) اشعار دارد مخالف قانون و مقررات موضوعه بوده و مستوجب نقض آن می باشد زیرا که زمانی خواهان استحقاق دریافت وجه الـزام قراردادی را دارند که مراتب تخلف طرف دیگر
قرارداد را از حیث عدم ایفای تعهدات قراردادی به اثبات برساند و به تعبیر دیگر مطالبه
وجه التزام منوط به اثبات تقصیر متعهد می باشد که در مانحن فیه تجدیدنظر خوانده دلیل و مدرک موجهی که حاکی از عدم ایفای تعهدات قراردادی تجدیدنظر خواه باشد به دادگاه ارایه ننموده تا موجد حق برای وی در جهت مطالبه
وجه التزام باشد ازاین رو دادگاه به لحاظ عدم احراز وقوع تخلف و فقد ادله اثباتی دعوی مشارالیه را در این قسمت مقرون به واقع دانسته و با استناد به قسمت اول از ماده 358 از قانون آیین دادرسی مدنی ضمن نقض دادنامه معترض عنه در این قسمت حکم بر بطلان دعوی خواهان نخستین صادر و اعلام می نماید. رای صادره حضوری و قطعی است.%ف
رییس شعبه 18 دادگاه تجدیدنظر استان تهران ـ مستشار دادگاه
امانی شلمزاری ـ کریمی