1-2- اولا با عنایت به دادنامه های شماره 2162-2161 مورخ 21/12/1397 هیات عمومی دیوان عدالت اداری و هم چنین ماده 12 الحاقی به آیین نامه نحوه ترتیب وصول پذیره و اهدایی مصوب 31/4/1397 هیات وزیران احکام مربوط به اخذ پذیره و
سرقفلی در این آیین نامه و درصدهای مقرر در مواد 4 و 5 آن قابل وصول است؛ مگر آن که نظر واقف بر عدم اخذ پذیره یا
سرقفلی باشد یا نظر بر اخذ به نحو خاصی داشته باشد و یا آن که واقف نظری نداشته باشد؛ اما به تشخیص متولی مصلحت وقف بر عدم اخذ پذیره یا
سرقفلی و یا اخذ وجوهی کم تر یا بیشتر از تعرفه های موضوع این آیین نامه باشد. بنابراین در غیر این موارد تعرفه های موضوع آیین نامه فوق الذکر مصوب 1365 (با اصلاحات و الحاقات بعدی) قابل وصول است. ثانیا با توجه به ماده یک آیین نامه نحوه و ترتیب وصول پذیره و اهدایی مصوب 1365 با اصلاحات بعدی وصول پذیره ناظر به رقباتی است که پس از تصویب این آیین نامه ابتدائا و به کیفیت مذکور در این آیین نامه به
اجاره واگذار می شود. بنابراین به زمانی پیش از تصویب آن تسری پیدا نمی کند و نسبت به اعیانی هایی که پیش از تصویب آیین نامه مذکور در
عرصه موقوفه توسط متصرفین و با اذن اداره اوقاف احداث شده است به لحاظ حق مکتسبه موجب قانونی برای مطالبه پذیره وجود ندارد. ثالثا در فرض سوال که
رقبه موقوفه (عرصه) چندین سال پیش از تنظیم
سند اجاره بین
موقوفه و مستاجر به تصرف مستآجر درآمده است با توجه به ماده یک آیین نامه صدرالذکر و تبصره آن نسبت به ایام تصرف پیش از تنظیم
سند اجاره مشروط بر آن که تصرف متصرف پیش از سال 1361 باشد چنانچه این تصرفات با اجازه واقف یا متولی و بدون تنظیم
سند اجاره صورت گرفته باشد قیمت روز زمان تصرف ملاک است و در صورتی که چنین تصرفاتی بدوا بدون اجازه واقف یا متولی و من غیر حق صورت گرفته باشد و متعاقبا مورد موافقت قرار گرفته و
سند اجاره تنظیم شده باشد ملاک قیمت روز زمان تنظیم
سند اجاره است.