اولا فرض ماده 442
قانون آیین دادرسی کیفری 1392 با توجه به فلسفه وجودی آن که کاهش یک مرحله از دادرسی و تسریع در رسیدگی و قطعیت آرا می باشد ناظر به مواردی است که پرونده امر با وجود قابلیت تجدیدنظرخواهی محکوم به لحاظ عدم تجدیدنظرخواهی از سوی دادستان و شاکی خص
وصی در مهلت قانونی و یا استرداد درخواست تجدیدنظر از سوی نامبردگان قابلیت طرح در مرجع تجدیدنظر را نداشته باشد بنابراین فرض سوال که دادستان از حکم محکومیت تجدیدنظرخواهی کرده است از مصادیق ماده 442
قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 خارج بوده و دادگاه تجدیدنظر مطابق مقررات رسیدگی و رای لازم را صادر خواهد کرد. بدیهی است که دادگاه تجدیدنظر مطابق ماده 459 قانون یاد شده در صورت احراز استحقاق محکوم در مجازات وی تخفیف خواهد داد. ثانیا مستفاد از ماده 442
قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 این است که اعمال مقررات ماده یاد شده ممکن است در مواردی باشد که محکوم از ابتدا حق تجدیدنظرخواهی خود را اسقاط یا متعاقب این امر نسبت به استرداد تجدیدنظرخواهی اقدام کند بنابراین چنانچه تجدیدنظرخواهی یا عدم تجدیدنظرخواهی دادستان نسبت به حکم صادره از سوی دادگاه بدوی برای محکوم مشخص نباشد و وی استفاده از تخفیف مجازات مذکور در این ماده را داشته باشد می تواند بدوا نسبت به تجدیدنظرخواهی اقدام کند و سپس چنانچه دادستان در موعد قانونی نسبت به رای صادره تجدیدنظرخواهی نکرد نسبت به استرداد تقاضای تجدیدنظر خود و درخواست تخفیف مجازات اقدام کند./