1- بر اساس ماده 131
قانون اجرای احکام مدنی هرگاه مالی که مزایده از آن شروع می شود خریدار نداشته باشد محکوم له می تواند یکی از 3 گزینه را برگزیند: مال دیگری از محکوم له معرفی و تقاضای توقیف و مزایده آن را بنماید یا معادل طلب خود را از اموال مورد مزایده به قیمتی که ارزیابی شده قبول کند یا تقاضای تجدید مزایده مال توقیف شده را بنماید. از بین این 3 گزینه برگزیدن گزینه نخست فی المجلس امکان پذیر نیست زیرا معرفی مال دیگر نیاز به شناسایی آن دارد و انتخاب یکی از دو گزینه دیگر نیز وابسته به این گزینه است. بنابراین نمی توان گفت محکوم له که در جلسه مزایده حضور داشته و مال مورد مزایده خریدار نداشته است موظف است فی المجلس یکی از سه گزینه را برگزیده و اعلام نماید و در فرض سوال که وی یک یا چند روز بعد از اتمام جلسه اعلام نموده که معادل طلب خود را از اموال مورد مزایده به قیمتی که ارزیابی شده قبول می کند درخواست وی موجه و قابل پذیرش است. 2- اگرچه در ماده 132
قانون اجرای احکام مدنی «معادل طلب» ذکر نشده و «مال مورد مزایده» ذکر شده است اما اگر بخشی از مال مورد مزایده برای استیفای محکوم به کفایت نماید محکوم له ملزم نیست تمام مال را قبول کند. 3- در صورتی که محکوم له در جلسه مزایده دوم حاضر بوده و علیرغم این که خریداری برای مال مورد مزایده وجود نداشته مال توقیفی را بابت مطالبات خود قبول نکند این امر مانع از آن نخواهد بود که بعد از جلسه مزایده مادامی که مال مذکور به محکوم علیه مسترد نشده است تقاضای محکوم له مبنی بر قبول مال یاد شده بابت مطالباتش به قیمت ارزیابی شده مورد پذیرش واقع شود؛ اما پس از استرداد چون اجابت درخواست وی مستلزم توقیف مجدد آن مال است امکان پذیر نمی باشد مگر با رضایت مالک مال مزبور.