در ماده 7 قانون حمایت خانواده 1391 قانون گذار در خصوص صدور دستور موقت در اموری از قبیل
حضانت نگهداری و ملاقات طفل و
نفقه زن و محجور امتیازاتی قائل شده که در قانون آیین دادرسی در امور مدنی در مبحث دادرسی فوری یا دستور موقت (از ماده 310 الی 325) وجود ندارد از جمله: 1- برخلاف مفاد ماده 319 قانون آئین دادرسی در امور مدنی در ماده 7 قانون حمایت خانواده 1391 دادگاه خانواده می تواند بدون اخذ تامین مبادرت به صدور دستور موقت نماید. 2- برغم تبصره 1 ماده 325 قانون آئین دادرسی در امور مدنی در ماده 7 قانون حمایت خانواده 1391 جهت اجرای دستور موقت صادره توسط دادگاه خانواده نیازی به تایید رئیس حوزه قضایی نمی باشد. بنائا علیهذا همان گونه که در نظریه استنادی مرجع استعلام به شماره 3287/95/7 مورخ 17/12/1395 بیان شده اگر خواهان بخواهد از امتیازات مذکور در ماده 7 قانون حمایت خانواده 1391 در باب صدور دستور موقت استفاده کند مکلف به تقدیم دادخواست راجع به اصل دعوی قبل از درخواست دستور موقت می باشد؛ در غیر این صورت از امتیازات خاص مندرج در ماده 7 قانون حمایت خانواده 1391 برخوردار نبوده و عمومات مندرج در مواد 310 الی 325 قانون آئین دادرسی در امور مدنی بر درخواست دستور موقت وی حاکم خواهد بود.