نشست قضایی شماره 1399-7084

نشست قضایی شماره 1399-7084

مجموعه کامل نشست های قضایی

نشست قضایی شماره 1399-7084


کد نشست:
1399-7084

تاریخ برگزاری:
1398/04/11

برگزار شده توسط:
استان گیلان/ شهر لنگرود

موضوع:
اعتراض متهم به قرار تامین منتهی به بازداشت

پرسش:
چنانچه دادگاه کیفری دو در مقام رسیدگی به اعتراض متهم (بالغ کمتر از 18 سال ) به قرار تامین منتهی به بازداشت اعلام نظر نماید با توجه به این که مطابق ماده 445 قانون آیین دادرسی کیفری تمامی آراء ( حکم و قرار ) و تصمیمات دادگاه اطفال و نوجوانان قابل تجدیدنظر خواهی می باشد آیا این تصمیم نیز قطعی است یا قابل تجدیدنظرخواهی؟

نظر هیئت عالی:
با توجه به مواد 226 و 273 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 تصمیم دادگاه کیفری 2 در مقام رسیدگی به اعتراض متهم نسبت به قرار تامین منتهی به بازداشت قطعی است.

نظر اکثریت:
با عنایت به این که حسب مواد 298 و 299 قانون آیین دادرسی مدنی رای تعریف شده است که اعم است از حکم و قرار. منظور از قرار قرارهای نهایی است نه اعدادی و در مورد سوال نیز چون اظهار نظر در مورد اعتراض متهم کمتر از 18 سال در قالب تصمیم قضایی است لذا مشمول ماده 445 و 446 قانون آیین دادرسی کیفری نمی شود. به علاوه این که اعطای دو مرحله حق اعتراض به شخص متهم برخلاف اصل است که می بایست به قدر متیقن آن یعنی بندهای مذکور در ماده 302 قانون آیین دارسی کیفری اکتفا کرد.

نظر اقلیت:
به لحاظ صراحت مواد 445 و 446 قانون آیین دادرسی کیفری مبنی بر قابل اعتراض اعتراض بودن کلیه آراء و تصمیمات دادگاه اطفال و نیز اصل غیرقطعی بودن آراء و همچنین با توجه به این که حسب تبصره دو ماده 237 قانون آیین دادرسی کیفری که قابلیت اعتراض به قرار نظارت قضایی را ذکر کرده است به طریق اولی می بایست قایل به قابلیت اعتراض تصمیم دادگاه در مورد سوال شد.

مبحث:
آیین دادرسی مدنی , آیین دادرسی کیفری

منبع:
سامانه نشست های قضایی


مواد مرتبط با این نشست قضایی

ماده 445 ـ آراء دادگاه اطفال و نوجوانان در تمامی موارد قابل تجدید نظرخواهی است.

مشاهده ماده 445 قانون آیین دادرسی کیفری

ماده 446 ـ درخواست تجدید نظر از آراء و تصمیمات دادگاه اطفال و نوجوانان را میتوان به دفتر دادگاه صادرکننده حکم یا دفتر دادگاه تجدید نظر استان یا چنانچه طفل یا نوجوان در کانون اصلاح و تربیت نگهداری می شود به دفتر کانون اصلاح و تربیت تسلیم نمود.

مشاهده ماده 446 قانون آیین دادرسی کیفری

ماده 237 ـ صدور قرار بازداشت موقت جایز نیست مگر در مورد جرایم زیر که دلایل قرائن و امارات کافی بر توجه اتهام به متهم دلالت کند: الف ـ جرایمی که مجازات قانونی آنها سلب حیات حبس ابد یا قطع عضو و در جنایات عمدی علیه تمامیت جسمانی جنایاتی که میزان دیه آنها ثلث دیه کامل مجنی علیه یا بیش از آن است. (اصلاحی 24/03/1394) ب ـ جرایم تعزیری که درجه چهار و بالاتر است. پ ـ جرایم علیه امنیت داخلی و خارجی کشور که مجازات قانونی آنها درجه پنج و بالاتر است. ت ـ ایجاد مزاحمت و آزار و اذیت بانوان و اطفال و تظاهر قدرتنمایی و ایجاد مزاحمت برای اشخاص که به وسیله چاقو یا هر نوع اسلحه انجام شود. ث ـ سرقت کلاهبرداری ارتشاء اختلاس خیانت در امانت جعل یا استفاده از سند مجعول در صورتیکه مشمول بند (ب) این ماده نباشد و متهم دارای یک فقره سابقه محکومیت قطعی به علت ارتکاب هر یک از جرایم مذکور باشد. تبصره ـ موارد بازداشت موقت الزامی موضوع قوانین خاص به جز قوانین ناظر بر جرایم نیروهای مسلح از تاریخ لازم الاجراء شدن این قانون ملغی است.

مشاهده ماده 237 قانون آیین دادرسی کیفری

ماده 298 - درصورتی که دعوا قابل تجزیه بوده و فقط قسمتی از آن مقتضی صدور رای باشد با درخواست خواهان دادگاه مکلف به انشای رای نسبت به همان قسمت می باشد و نسبت به قسمت دیگر رسیدگی را ادامه می دهد.

مشاهده ماده 298 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی

ماده 299 - چنانچه رای دادگاه راجع به ماهیت دعوا و قاطع آن به طور جزیی یا کلی باشد حکم و در غیر این صورت قرار نامیده می شود.

مشاهده ماده 299 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی

مرجع خدمات حقوقی وکیلیک

VAKILIK.COM